Plop! Thuit an sìol beag ann an toll beag sa ghàrradh. Chòmhdaich Pigúiça an talamh le a spògan, thug i dà bhualadh bheag air a mhullach agus shuidh i ri thaobh, a sùilean fosgailte glè fharsaing. “A-nis fàsaidh e na fhlùr,” thuirt i.
Dh’fhuirich i mionaid. Dad. Dh’fhuirich i dhà. Dad. Dh’fhuirich i gus an tàinig Fofuxo le bonnach-meala. “Nach eil am flùr air nochdadh fhathast?” dh’fhaighnich e.
“Chan eil. Tha e a’ toirt ùine mhòr. Dè ma tha an sìol na chadal?” “Tha mi a’ saoilsinn gu bheil,” thuirt Fofuxo. “Bidh sìl a’ cadal beagan mus fàs iad.”
An ath-latha, dhùisg Pigúiça agus ruith i dhan ghàrradh. Dad. Bha an talamh dìreach mar a bha. An latha às dèidh sin, an aon rud. Agus an latha às dèidh sin.
Thòisich i a’ fàs mì-fhoighidneach. Bhuail i a spòg. Leig i osna mhòr. Phut i an talamh le a sròin, airson faicinn an robh a h-uile càil ceart shìos an sin.
“A Phigúiça,” thuirt Fofuxo, “fàsaidh na freumhan an toiseach, san dorchadas, far nach fhaic duine iad. Cha tig an uaine ach às dèidh sin.” “Ach tha mi ag iarraidh fhaicinn a-nis!” “Tha fios agam,” thuirt e. “Tha e doirbh feitheamh. Ach an urrainn dhomh innse dhut dè a chuidicheas?”
Chrath Pigúiça a ceann. “Feumaidh an sìol uisge. Faodaidh tu cùram a ghabhail dheth a h-uile latha, agus mar sin bidh am feitheamh nas giorra.”
B’ ann an uair sin a fhuair Pigúiça obair. A h-uile madainn, chaidh i sìos chun an uillt a bha a’ deàrrsadh san fhrìth, leis a’ ghrèin ìosal air na duilleagan. Shuath i an t-uisge le a spòg, a’ dèanamh tonnan beaga. Lìon i duilleag mhòr, air a pasgadh mar chupa, agus thill i gu slaodach, gun doirteadh, gus an talamh a fhliuchadh.
An toiseach, cha robh i a’ smaoineachadh ach air an fhlùr. An uair sin thòisich i a’ mothachadh air rudan eile. Na seilleanan a’ dol seachad le srann. A faileas fhèin san uisge. Fàileadh na maidne. An t-slighe air ais, a b’ aithne dhi air a’ chridhe.
Chaidh seachd làithean seachad. Ochd. Naoi. Air an deicheamh latha, ràinig Pigúiça leis an duilleig bheag làn uisge, agus chunnaic i rudeigin beag, uaine, le dà dhuilleag bheag chruinn, a’ fosgladh an talaimh.
Stad i. Cha do dh’èigh i. Cha do leum i. Sheas i, a cridhe a’ bualadh, sàmhach, gun an lus beag a eagal. “Hallò,” chagair i. “Tha thu air tighinn.” Chrath an lus beag rud beag, mar gum biodh e ag ràdh madainn mhath.
Thàinig Fofuxo ri a taobh, a’ gàireachdainn. “Thug e ùine, nach tug? Ach thàinig e.” “Thug,” thuirt Pigúiça. “Agus bha e math feitheamh. Chunnaic mi uiread de rudan air an t-slighe.”
An oidhche sin, mus deach i a chadal, choimhead Pigúiça tron uinneig. Shìos san dorchadas, bha an lus beag a’ fàs gun fhuaim, dìreach mar a cadal fhèin, a bha a’ tighinn gu slaodach.
“Oidhche mhath, a lus bhig,” thuirt i. “Fàs gu math. Fàsaidh mise cuideachd fhad ’s a tha mi nam chadal.” Agus dhùin i a sùilean, agus leig i leis an ùine obair.
