Madainn, dhùisg Pigúiça le beachd cus mòr airson a dhol na ceann. “An-diugh cuidichidh mi leis a h-uile càil!” dh’innis i. “Leis a h-uile càil gu dearbh!”
Dh’fhosgail Fofuxo, a bha dìreach air aon sùil fhosgladh, an tè eile. “Leis a h-uile càil?” “Leis a h-uile càil!” Agus air falbh a chaidh i, le a h-earball lùbte a’ luasgadh, a’ sireadh rudeigin ri dhèanamh.
An toiseach, na flùraichean sa ghàrradh. Ach rug Pigúiça air a’ chanastair-uisge cho cabhagach ’s gun tàinig an t-uisge uile aig an aon àm. Splais! Fhuair an neòinean fras bho mhullach gu bonn. “Brrr,” thuirt i, a’ crathadh a bileagan. “Tapadh leat, ach beagan aig an aon àm, ceart?”
An uair sin, na duilleagan tioram air an lios. Rug Pigúiça air an sguab agus sguab i, sguab i, sguab i. Chruinnich i tòrr mòr. Thàinig gaoth bheag, agus, fùùù, dh’fhalbh na duilleagan air ais anns gach àite. Bha cat air a’ bhalla agus dà fheòrag air geug a’ coimhead air a h-uile càil.
Sheas Pigúiça, a sròn sìos, le duilleag crochte air a cluais. Ach bha bòrd na dinneir ann fhathast. Ghiùlain i na truinnsearan, aon, dhà, trì... agus shleamhnaich an ceathramh às a spòg. Cha do bhris e, ach chuairtich e air feadh na cidsin, tchac-tchac-tchac, gus an do bhuail e ann an cois a’ chlòsaid.
An uair sin shuidh i air ceum an dorais. “Tha e doirbh cuideachadh,” rinn i gearan. “Chan eil mi a’ dèanamh ach praiseach.”
Shuidh Fofuxo ri a taobh, mòr is blàth. “A bheil fios agad dè an cuideachadh a b’ fheàrr an-diugh?” “Dè?” “Seall an sin.” Sa ghàrradh, bha an neòinean a’ gàireachdainn gu sàmhach, fliuch is toilichte.
“Agus tha dìomhaireachd eile ann,” thuirt Fofuxo. “Chan e cuideachadh a bhith a’ dèanamh a h-uile rud leat fhèin. ’S e do chuid bheag fhèin a dhèanamh, còmhla ri càch. Bidh gach duine a’ gabhail na tha e comasach dha.”
Smaoinich Pigúiça. An uair sin dh’èirich i agus dh’fhalbh i airson an sguab a lorg a-rithist. An turas seo, chùm Fofuxo am basgaid, agus sguab i na duilleagan gu slaodach a-steach ann. Duilleag, an uair sin tòrr beag, an uair sin tè eile. Agus an turas seo, dh’fhan na duilleagan sàmhach.
Airson na dinneir, thug i aon truinnsear aig an aon àm, agus thug Fofuxo càch. Bha am bòrd deiseil sa bhad, le flùr sa mheadhan. B’ e an neòinean a bh’ ann, a dh’iarr tighinn a choimhead gu dlùth.
Nuair a thòisich a’ ghrian a’ dol fodha, bha an taigh glan is cùbhraidh. Chan e foirfe. Bha duilleag rag air a’ bhrat-ùrlair fhathast agus lòn beag faisg air a’ ghàrradh. Ach bha e mar a bhios taigh nuair a chuidich a h-uile duine.
A-nochd, dh’fhairich Pigúiça a spògan trom, a bolg làn brot, agus sgìths mhath, de neach a rinn rudeigin feumail. “Bha mi nam neach-cuideachaidh an latha,” chagair i. “Bha gu dearbh,” thuirt Fofuxo.
Rinn i fiamh-ghàire, chuir i a sròn fon earball agus dhùin i a sùilean. Bha na truinnsearan nan cadal sa chlòsaid. Bha an sguab na cadal san oisean. Agus chaidil Pigúiça cuideachd, dlùth orra uile.
