
Hic! Dh’àrdaich Pigúiça a cluasan. Hic! Choimhead Fofuxo mun cuairt. Hic! Cò bha a’ dèanamh na fuaime sin?
B’ e Rex a bh’ ann. Bha an aileag air. Agus abair aileag! Gach hic thug e air a chorp gu lèir leum, air earball bualadh air an talamh, agus duilleag tuiteam bhon chraoibh.
“Hic! Cha robh mi... hic... ach ag òl uisge,” mhìnich Rex. “Hic! Agus thàinig e... hic... gu h-obann.”
“Leighiseaidh sinn sin gu luath,” thuirt Fofuxo. “Tha beachd agam!” Sheas e air a chasan deiridh, shìn e suas ris an adhar agus rinn e gnùis mhòr, le a theanga gu aon taobh agus a shùilean chun an taoibh eile.
Rinn Pigúiça uiread de ghàire ’s gun do thuit i cha mhòr. Choimhead Rex agus thòisich e a’ gàireachdainn cuideachd. Ach ann am meadhan a’ ghàire, thàinig hic! Agus bha an gàire gu lèir làn hicean beaga: ha-ha-hic-ha-hic.
“Cha do dh’obraich e,” thuirt Fofuxo, agus thill e air ceithir chasan. “Feuch ri uisge òl bun os cionn!” mhol Tico, a bha air ruith a-null. Dh’fheuch Rex. Chaidh an t-uisge na shròin, agus shreothart e. Atshù! Hic!
“Cùm d’ anail agus cunnt gu deich!” thuirt Bolota. Chùm Rex a anail. Dh’fhàs aodann dearg, an uair sin purpaidh, an uair sin cha mhòr gorm. Ràinig e ochd agus leig e às a h-uile càil aig an aon àm. Hiiic!
Thàinig Trici a’ coiseachd agus dh’fheuch i cuideachd: leum i air aon chas. An uair sin air an tè eile. An uair sin rinn i dannsa beag. Dhanns iad uile timcheall air Rex, a bha a’ dèanamh aileag nam measg, hic, hic, hic, anns an aon ruitheam ris a’ cheòl nach robh duine a’ cluich.
Aig a’ cheann thall, bha iad uile sgìth agus shuidh iad air an talamh, le an teangannan a-muigh. Bha an aileag fhathast air Rex, ach bha i nas laige. Hic. Hic.
Chuimhnich Pigúiça air rudeigin. “Nuair a bhios mi fìor chabhagach, tha Fofuxo ag iarraidh orm anail a tharraing gu slaodach. Is dòcha gun obraich e leis an aileag cuideachd.”
“Feuchaidh sinn còmhla,” thuirt Fofuxo. “Tarraing anail tron t-sròin, glè shlaodach, mar gum biodh tu a’ fàileadh flùir. A-nis leig às tron bheul, mar gum biodh tu a’ cur às do choinneal glè bheag.”
Tharraing Rex. Leig e às. Tharraing. Leig às. Le gach anail, dh’fhàs a chorp nas sùbailte agus nas sàmhaiche. Bha càch a’ tarraing anail còmhla ris: flùr, coinneal, flùr, coinneal.
Hic... rinn e, glè shàmhach. Tharraing e anail a-rithist. Flùr. Coinneal. Agus dh’fheith e. Dad. Dh’fheith e beagan a bharrachd. Dad. Bha an aileag air falbh gun fhuaim.
“Tha i air falbh!” chagair Trici. “Tha i air a dhol a chadal,” thuirt Pigúiça, a’ dèanamh mèaran. Leis an uiread sin de dh’anail shocair, bha an cadal air tighinn dhan h-uile duine.
Aon às dèidh aon, laigh iad air an fheur, le bolg làn de dh’adhar math. B’ e an rud mu dheireadh a chuala Rex mus do chaidil e anail a charaidean, flùr, coinneal, flùr, coinneal, gus an robh a h-uile càil sàmhach.
