Bha trì latha fichead ann bho nach fhaca Pigúiça a granaidh. Bha fios aice air an àireamh cheart, oir bhiodh i a’ tarraing loidhne bheag air a’ bhalla gach madainn. A-nis bha uiread de loidhnichean ann ’s gun robh iad coltach ri feansa.
B’ e husky le sròin gheal a bh’ ann an Granaidh, agus bha i a’ fuireach air taobh thall nam beann, ann an gleann fada, fada air falbh. Bhiodh i a’ dèanamh nam briosgaidean meala a b’ fheàrr ann an Dogavios, agus bha òran aice airson gach seòrsa sgòtha.
Am feasgar sin, thug Pigúiça a-mach a cead-siubhail, an leabhran beag le stampaichean bhon turas mu dheireadh, agus choimhead i air na duilleagan. Bha stampa na drochaid ann, stampa na h-aibhne, agus stampa taigh Granaidh, ann an cumadh briosgaid.
“Tha mi ga h-ionndrainn,” thuirt i ri Fofuxo, ann an guth beag bìodach. “Agus tha an ionndrainn a’ goirteachadh an seo a-staigh, mar nuair a dh’itheas tu reòiteag ro luath.”
Smaoinich Fofuxo greiseag. Thionndaidh a shùilean, a bha òr-bhuidhe, gu gorm dorcha, mar a thachras nuair a tha rudeigin cudromach aige ri ràdh. “Thig còmhla rium,” thuirt e. “Agus thoir leat an cead-siubhail.”
Chaidh an dithis suas gu mullach a’ chnuic a b’ àirde. Às an sin chìtheadh iad na glinn, na h-aibhnichean agus na beanntan, tè air cùl tè eile. Agus fada, fada air falbh, bha ceò beag bìodach ag èirigh à similear.
“An e sin taigh Granaidh?” dh’fhaighnich Pigúiça. “Dh’fhaodadh,” thuirt Fofuxo. “Agus seall air an adhar. ’S e an aon adhar a th’ os cionn an taighe aicese an-dràsta. Dh’fhaodadh gu bheil ise a’ coimhead air cuideachd.”
Shuidh Pigúiça a’ coimhead. Bha an t-adhar a’ dèanamh cuairteagan pinc, agus bha sgòth ghàireachail a’ dol seachad gu slaodach, a’ dèanamh air na beanntan.
“A sgòth!” ghlaodh Pigúiça. “An tèid thu seachad air taigh mo ghranaidh?” Rinn an sgòth fiamh-ghàire na bu mhotha buileach, agus chrath i a h-oirean mar fhreagairt.
Mar sin sheas Pigúiça, lìon i a broilleach, agus thuirt i gu h-àrd: “Granaidh, tha mi gad ionndrainn! Glèidh briosgaid meala dhomh!” Agus thug an sgòth an teachdaireachd leatha, gu slaodach, suas thar nam beann.
Dh’fhosgail Fofuxo an cead-siubhail aig duilleag fhalamh. “Tha an duilleag seo a’ feitheamh ris an ath stampa,” thuirt e. “Bidh an ionndrainn a’ cumail àite airson na h-ath choinneimh.”
Nuair a thill iad, cha do tharraing Pigúiça loidhne air a’ bhalla. Rinn i dealbh na àite: i fhèin is Granaidh ag ithe bhriosgaidean meala, le sgòth ghàireachail os an cionn. Agus stic i e sa chead-siubhail, air an duilleig fhalamh.
Nuair a laigh i sìos, choimhead i a-mach air an uinneig. Fada air falbh, air cùl nam beann, is dòcha gun robh Granaidh a’ dol a laighe cuideachd, a’ coimhead air an aon adhar, le briosgaid meala air a gleidheadh.
“Oidhche mhath, a Ghranaidh,” thuirt Pigúiça ann an cagar. Agus dhùin i a sùilean. Uaireannan, nuair a thuiteas sinn nar cadal a’ smaoineachadh air cuideigin a tha sinn a’ gràdhachadh, fàsaidh an ionndrainn beag bìodach agus tionndaidhidh i gu bruadar math. Guma h-ann mar sin a bhios do bhruadar-sa cuideachd.
