Ann am meadhan na h-oidhche, dhùisg Pigúiça gu h-obann.
B’ e oidhche campachaidh san achadh a bh’ ann. Bha a’ bhuidheann gu lèir a’ cadal air an fheur, fo na reultan. Bha Bolota a’ srannail gu sàmhach, le a cluasan mòra mar phlaide oirre. Bha Tico air a lùbadh mar bhonnach beag. Bha Nina a’ cadal le spòg air a sròin, a’ bruadar agus a’ crathadh a h-earbaill.
Ach bha cridhe Pigúiça a’ bualadh gu luath, dup dup dup. Choimhead i mun cuairt, gu slaodach, airson dèanamh cinnteach gun robh i dha-rìribh an sin, san achadh, agus nach robh i am broinn a’ bhruadair tuilleadh.
Chaidh i air corra-biod gu Fofuxo agus chuir i a sròn ri a chluais. “Fofuxo... a bheil thu nad dhùisg?”
“Tha a-nis,” thuirt e, a’ fosgladh aon sùla. Bha a shùilean òr-bhuidhe, socair mar a bha iad an-còmhnaidh. “Dè tha ceàrr?”
“Bha droch bhruadar agam. Bha mi air chall ann an coille dhorcha. Cha robh na flùraichean a’ freagairt nuair a rachainn faisg orra. Agus cha b’ urrainn dhomh an rathad dhachaigh a lorg.”
Cha do rinn Fofuxo gàire agus cha tuirt e gur e rud gòrach a bh’ ann. Dh’èirich e gu slaodach agus thug e dhi dubh-phaisg mhòr, tè den fheadhainn a chòmhdaicheas thu gu lèir. Dh’fhuirich Pigúiça an sin am broinn na dubh-phaisg, blàth, gus an do dh’fhàs an dup dup dup na bu shlaodaiche.
“A bheil fios agad dè bhios mi a’ dèanamh nuair a bhios droch bhruadar agam?” dh’fhaighnich Fofuxo. “Atharraichidh mi an deireadh.”
“An gabh sin a dhèanamh?”
“Gabhaidh. Dùin do shùilean agus till don choille sa bhruadar. Ach an turas seo, èist: dùisgidh flùr beag bìodach agus canaidh e ‘hallo’. An uair sin fear eile. Agus fear eile. Agus lasaidh iad, fear às dèidh fir, mar shlighe de sholais bheaga.”
Dhùin Pigúiça a sùilean. Chìtheadh i e. Bha na flùraichean a’ lasadh, fear às dèidh fir, a’ dèanamh slighe shoilleir air làr na coille.
“Agus aig ceann na slighe,” lean Fofuxo air, “cò tha a’ feitheamh?”
Rinn Pigúiça fiamh-ghàire. “Thusa. Agus Bolota, agus Tico, agus Nina. Agus tha a h-uile duine a’ campachadh fo na reultan.”
“Dìreach mar a tha sinn an-dràsta,” thuirt Fofuxo.
Dh’fhosgail Pigúiça a sùilean agus choimhead i suas. Bha an t-adhar làn reultan, agus bha iad uile mar gum biodh iad a’ priobadh rithese a-mhàin. Chuir i i fhèin gu seasgair eadar spògan mòra Fofuxo, chuir i a ceann ri a bhroilleach, agus dh’èist i ri a chridhe, dup... dup... dup..., gu slaodach. Agus an turas seo, nuair a thuit i na cadal, thòisich am bruadar leis an deireadh bhrèagha.
