Sa mhadainn sin, nochd cuilean ùr san achadh.
B’ e collie a bh’ innte, le fionnadh fada bog, agus bha i na suidhe gu sàmhach faisg air a’ chraoibh mhòir. B’ e Lua an t-ainm a bh’ oirre. Bha sùilean bòidheach, soilleir aice, ach chan fhaiceadh iad.
Bha a’ bhuidheann cruinn airson cluich aig tig: Pigúiça, Fofuxo, pug le aodann làn phreasan, agus cuilean le cluasan biorach. Choimhead Tico, an dachshund, air Lua agus thuirt e ann an cagar: “Cha bhi i comasach air cluich. Chan fhaic i sinn.”
Smaoinich Pigúiça. An uair sin chaidh i a-null gu Lua agus dh’fhaighnich i: “Hallo. Dè as toil leatsa a bhith a’ cluich?”
Thog Lua a sròn agus rinn i fiamh-ghàire. “Hallo, Pigúiça.”
Dh’fhosgail Pigúiça a sùilean gu farsaing. “Ciamar a tha fios agad gur e mise a th’ ann?”
“Air d’ fhàileadh, a tha coltach ri feur is sneachd. Agus air do cheuman. Bidh thusa a’ coiseachd le leumannan beaga, tip, tip, tip. Bidh Fofuxo a’ coiseachd gu trom is gu slaodach, dum, dum. Agus bidh am pug a’ tarraing anail le srann, sroinc, sroinc.”
Chaidh am pug dearg le nàire, ach rinn e gàire.
“’S toil leam falach-fead,” thuirt Lua.
Mar sin chluich iad. Chaidh am pug am falach air cùl preas. Rinn Lua snòtail is snòtail, agus lorg i e. Shreap an cuilean le cluasan biorach air cloich. Chuala Lua a’ chlach a’ seinn gu sàmhach fodha, agus lorg i esan. Chaidh Pigúiça am falach air cùl na craoibhe, a’ cumail a gàire air ais. Ach chuala Lua am flùr ri a taobh ag ràdh “hallo” rithe, agus lorg i ise cuideachd.
“’S i as fheàrr dhen a h-uile duine!” thuirt Tico, le a bheul fosgailte.
An uair sin bha beachd aig Pigúiça. “A-nis cluichidh a h-uile duine le an sùilean dùinte, dìreach mar Lua!”
B’ e sin an cuairt a b’ èibhinne san fheasgar. Bhuail Fofuxo ann an craobh, gu socair. Lorg Tico an t-earball aige fhèin agus shaoil e gur e am pug a bh’ ann. Agus bha Lua a’ gàireachdainn cho mòr ’s gum b’ fheudar dhi laighe air an fheur. Fhuair a h-uile duine a-mach, le an sùilean dùinte, gum b’ urrainn dhaibh tòrr rudan a chluinntinn nach do mhothaich iad riamh roimhe.
Nuair a bha am feasgar seachad, thuirt Lua beannachd leis gach aon aca, air an ainm, gun mhearachd sam bith.
An oidhche sin, san leabaidh bheag, dhùin Pigúiça a sùilean agus dh’èist i, mar a dhèanadh Lua. A’ ghaoth air an uinneig. An greollan a-muigh. A h-anail fhèin, gu slaodach. Dùin do shùilean beaga cuideachd agus èist. Dè a chluinneas tu an-dràsta?
