Bha a’ chuideachd a’ cluich falach-fead air an lèana, agus bha Rex ag iarraidh gu mòr a dhol a-steach don gheama. “Cunntaidh mise gu deich!” thuirt Pigúiça, le a sùilean còmhdaichte. “A h-aon, a dhà, a trì...”
Ruith Trici air cùl preas. Chaidh Tico a-steach do chrann falamh ach, cho fada ’s a tha e, bha bàrr an earbaill a-muigh. Laigh Bolota air cùl cloiche agus bha i glè shàmhach.
Dh’fheuch Rex ri àite a lorg. Air cùl craoibhe caoile? Bha a cheann ri fhaicinn. Air cùl preasa? Bha am preas coltach ri ad air. Air cùl na cloiche? Cha do ràinig a’ chlach ach gu a ghlùin.
“...a naoi, a deich! Tha mi a’ tighinn!” Dh’fhosgail Pigúiça a sùilean agus lorg i earball Tico ann an dà dhiog. An uair sin Bolota, a bha a’ srannadh. An uair sin Trici. Agus bha Rex fhathast ann am meadhan na lèana, na chrùban, le a làmhan beaga air a shùilean. “A Rex, tha mi gad fhaicinn.”
Shuidh Rex air an talamh le tum. “Tha mi ro mhòr,” thuirt e. “Airson a h-uile càil. Chan urrainn dhomh falach, no dol tron tunail, no cluich air a’ bhòrd-luasgain gun an tè eile a chur gu itealaich.”
Bha Fofuxo air tighinn agus air a h-uile dad a chluinntinn, agus shuidh e ri taobh Rex. “Tha mise glè mhòr cuideachd,” thuirt e. “Chan fhaigh mi tro dhoras beag taigh Bholota. Ach uaireannan, bidh e na chuideachadh a bhith mòr.” “Ciamar a chuidicheas e?” dh’fhaighnich Rex.
Aig an àm sin, leig na sgòthan uisge beag às, gu h-obann, plic, plic, plic. Choimhead na cuileanan mun cuairt. Cha robh craobh mhòr faisg orra, no mullach, no dad.
“A Rex!” dh’èigh Pigúiça. “Laigh sìos!” Laigh Rex air a thaobh, agus thàinig a bhroinn gu bhith na mhullach mòr uaine. Chaidh iad uile fodha, eadar a chasan is a earball. Bha e tioram, blàth, le fàileadh dhuilleagan.
“A Rex,” thuirt Tico, a’ gliocadh eadar òrdagan a choise, “’s tusa an t-àite-falaich as fheàrr a chunnaic mi a-riamh.” “Chan fhaigh fiù ’s an t-uisge sinn an seo,” thuirt Bolota.
Cha robh Rex air a bhith math air dad a-riamh. Bha e cho toilichte ’s gun do thòisich a earball a’ luasgadh leis fhèin, bho thaobh gu taobh.
“Thoir an aire dhan earball!” rinn iad uile gàire. Agus lorg iad rud eile: nuair a luasgadh Rex a earball, bha e a’ dèanamh gluasad socair, mar hamag. Aon às dèidh aon, dhìrich na cuileanan air agus chaidh an tàladh.
Dh’fhalbh an t-uisge. Thàinig an oidhche. Dh’fhan Rex na laighe, fhad ’s a bha a charaidean a’ fàs cadalach timcheall air.
Chuir Pigúiça a ceann ri a bhroinn, a bha a’ dol suas is sìos. “A Rex,” chagair i, “a-màireach cunntaidh tusa gu deich, agus falaichidh sinn annad.” Rinn Rex fiamh-ghàire. “Aontaichte.”
Agus, leis an uisge a’ seinn a-muigh agus a charaidean blàth fodha, dhùin Rex a shùilean gu slaodach. Bha am fear a bu mhotha den chuideachd air a dhòigh fhèin a lorg airson cluich. Agus b’ esan a’ chiad fhear a chaidil.
