Bha ainm air plaide bheag Phigúiça: Reultag. Bha i gorm-aotrom, bog, làn de reultan fuaighte oirre, agus bha i beagan caithte le uiread de ghaol. Bha fàileadh taighe agus cadail mhath oirre. Bheireadh Pigúiça an Reultag leatha a h-uile àite: dhan ghàrradh, chun a’ bhùird, fiù ’s dhan amar, far am biodh i crochte air an loidhne-aodaich, a’ feitheamh.
Madainn, agus i a’ ruith às dèidh dealain-dè, cheum i air oir na plaide agus thuislich i, plaft, le a sròn san fheur. “Ò!” thuirt Pigúiça. Agus choimhead i air an Reultag, salach agus sìnte.
Shuidh Fofuxo, a bha a’ dol seachad, ri a taobh. Chuidich e i a’ crathadh na talmhainn far na plaide le a spòg. “A Phigúiça, an do mhothaich thu rudeigin?” dh’fhaighnich e. “Tha thu a’ fàs. Tha do spògan nas fhaide. Tha do chluasan a’ ruighinn nas àirde.”
“A bheil?” thuirt i, a’ coimhead air a spògan fhèin. “Ach chan eil mi ag iarraidh fàs fad air falbh bhon Reultag.” “Cha tuirt duine fad air falbh,” thuirt Fofuxo. “Faodaidh i fuireach dlùth. Chan fheum i dol a h-uile àite. Dè mu dheidhinn taigh sònraichte a lorg dhi?”
Lorg an dithis bogsa beag fiodha aig cùl a’ chlòsaid. Chòmhdaich Pigúiça am bogsa le duilleagan bog, nigh i a’ phlaide san allt, agus dh’fhàg i i ri tiormachadh sa ghrèin. An uair sin phasg i an Reultag gu faiceallach agus chuir i a-staigh i.
“Oidhche mhath, a Reultag,” thuirt i. “Thug thu cùram dhòmhsa. A-nis gabh fois rud beag.” Chuir i am bogsa air an sgeilp ri taobh na leapa, far am faiceadh a’ phlaide an seòmar gu lèir.
Ach nuair a thàinig an oidhche, bha e nas duilghe. Thionndaidh Pigúiça gu aon taobh. Thionndaidh i chun an taoibh eile. Bha rudeigin bog a dhìth oirre airson grèim a ghabhail. Dh’fhairich i falamhachd na broinn, agus dh’fhàs a sùilean fliuch. “A Fhofuxo?” dh’èigh i gu ìosal.
Thàinig Fofuxo gun fhuaim. Laigh e ri taobh na leapa aice, a fhionnadh òir dlùth. Mar a thàinig an solas tron uinneig, bha a fhionnadh coltach ri bhith làn reultan beaga a’ deàrrsadh, tè airson gach ròineag.
“Faodaidh tu grèim a ghabhail air airson greis, ma tha thu ag iarraidh,” thuirt e. Dh’adhlaic Pigúiça a sròn san fhionnadh bhog. Bha e blàth. Bha fàileadh bonnaich-mheala agus achaidh fhlùraichean air. Bha i a’ tarraing anail a-steach is a-mach, san aon ruitheam ri a caraid.
Air an sgeilp, bha am bogsa sàmhach, a’ cumail faire, leis an Reultag na bhroinn, a’ bruadar cuideachd. Air an oidhche sin, lorg Pigúiça rudeigin. Cha robh an gaol dìreach anns a’ phlaide. Bha e ann am fionnadh Fhofuxo, air an sgeilp, san leabaidh, san taigh gu lèir. Bha e na rud glè mhòr, a bha a’ freagairt anns a h-uile àite.
Rinn i mèaran. Phriob na reultagan san fhionnadh, gu slaodach, glè shlaodach. Agus chaidil Pigúiça, a sròn ri a caraid, le a ceann làn adhair.
