“A-màireach tha an cothrom agamsa,” chagair Pigúiça, agus thàinig a guth a-mach cho beag ’s gum b’ fheudar do Fhofuxo a chluas a thoirt nas fhaisge.
A h-uile Dihaoine, shuidheadh cuileanan Dogavios ann an cearcall fo Chraobh na Cruinne gus rudeigin a b’ fheàrr leotha innse. Bha Bolota air bruidhinn mun phàidh smeuran. Bha Tico air bruidhinn mun àite-falaich aige. Bha Nina air òran slàn a sheinn. A-nis b’ e cothrom Phigúiça a bh’ ann.
Bha fios aice mu thràth dè bha i a’ dol a dh’innse: a’ chlach bhig a lorg i san allt, a sheinn aon nota. Ach a h-uile turas a smaoinich i air a’ chearcall gu lèir a’ coimhead, rinn a bolg cuairt, agus theich a guth.
“Dè thachras nuair a smaoinicheas tu air a’ chearcall?” dh’fhaighnich Fofuxo. “Bidh mo shùilean nan dà thruinnsear,” thuirt i. “Bidh mo bheul tioram. Agus thèid mo ghuth am falach.”
Rinn Fofuxo gàire, le a shùilean gu math òr-bhuidhe, sàmhach. “Mar sin gabhaidh sinn cùram dhen ghuth. An toiseach, an anail. Lìon do bholg le adhar, mar bhalùn. A-nis leig a-mach e gu slaodach, mar a shèideadh tu itean gus nach tuiteadh i.”
Rinn Pigúiça e. Aon turas, dà thuras, trì. Dh’itealaich an itean aice fada air falbh. “Agus rud eile,” lean e. “Chan fheum thu coimhead air a h-uile duine. Tagh aon charaid agus innis dha. Cluinnidh càch air an rathad.”
An ath-latha, chruinnich an cearcall fon chraoibh. Chaidh Pigúiça chun na meadhain, leis a’ chloich na spòg. Nuair a dh’fhosgail i a beul... dad. Dìreach sàmhchair. Bha a guth air falach gu dearbh.
Choimhead i mun cuairt. An uair sin chunnaic i Fofuxo, na shuidhe aig ceann a’ chearcaill, le a shùilean òr-bhuidhe. Phriob e gu slaodach. Lìon i a bolg le adhar. Leig i às e, mar itean.
“Lorg mi clach,” thuirt i, dìreach dha-san. Thàinig a guth a-mach caol, ach thàinig e. “Tha i a’ seinn aon nota.” “Nas àirde!” dh’iarr Tico, gun dochann sam bith. Tharraing i anail a-rithist agus thuirt i a-rithist e, rud beag nas làidire.
An uair sin sheall i a’ chlach. Shèid i gu aotrom air a mullach, agus sheinn a’ chlach: “laaaa”. Bha a h-uile duine le beul fosgailte. “An urrainn dhomh a cumail?” dh’iarr Bolota. Chaidh a’ chlach bho spòg gu spòg, agus rinn a h-uile duine “la” còmhla, gus an robh an cearcall gu lèir air tionndadh gu ceòl sàmhach.
Nuair a thàinig e gu crìch, thuit duilleag de Chraobh na Cruinne dìreach air beulaibh Phigúiça, mar bhualadh-bhasan. Bha i air a h-uile càil innse, bho thoiseach gu deireadh, fiù ’s le a guth a’ crith aig an toiseach.
“Chrith mo ghuth,” thuirt i ri Fofuxo, air an t-slighe air ais. “Chrith, ach lean e,” fhreagair e. “Sin am misneachd: bruidhinn le guth a’ crith.”
A-nochd, dh’fhàg Pigúiça a’ chlach san uinneig. Bho àm gu àm, bheireadh a’ ghaoth seachad agus sheinneadh a’ chlach an “la” aice, glè aotrom. Rinn Pigúiça fiamh-ghàire, le a sùilean dùinte, agus dh’fhàs an nota nas fhaide air falbh, nas fhaide air falbh, gus an do thionndaidh i gu cadal.
