“Dìreach aon bhuilgean eile!” dh’iarr Pigúiça, airson a’ chòigeamh turas. No ’s dòcha an t-siathamh turas. Bha i air call a’ chunntais, agus bha Fofuxo cuideachd.
Bha an dithis air a bhith anns an achadh fhlùranach bhon fheasgar, a’ sèideadh builgeanan siabainn. Bha builgeanan beaga ann, builgeanan meadhanach, agus aon bhuilgean cho mòr ’s gun do mhionnaich Nina, am pùdal, gum faca i sgòth a’ coimhead oirre fhèin ann.
Ach a-nis bha a’ ghrian a’ dol fodha air cùl a’ chnuic, agus bha uinneagan nan taighean beaga sa bhaile a’ lasadh, tè às dèidh tè. Bha an t-àm ann a dhol dhachaigh.
“Chan eil cadal orm,” thuirt Pigúiça, agus rinn i mèaran cho mòr ’s gun robh i gus builgean a shlugadh. Leig Fofuxo air nach fhaca e sin idir.
“Ceart gu leòr,” thuirt esan, a’ suidhe air an fheur. “Ach an robh fios agad gum bi na builgeanan a’ dol a chadal cuideachd?” “Cha bhi builgeanan a’ cadal,” fhreagair ise, gu amharasach. “Bithidh. Seall thall an siud.”
Choimhead Pigúiça. Bha na builgeanan a bha fhathast a’ seòladh san adhar a’ tighinn a-nuas gu slaodach, nas slaodaiche ’s nas slaodaiche, gus an do laigh iad air na flùraichean. Agus dhùin na flùraichean am bileagan mun cuairt orra gu faiceallach, mar gum biodh iad a’ cur plaide air cuideigin.
“Faic?” thuirt Fofuxo ann an cagar. “Bha iad a’ cluich fad an latha. A-nis tha iad a’ gabhail fois, airson ’s gum bi iad cruinn bòidheach a-rithist a-màireach.”
Smaoinich Pigúiça. Bha ise air a bhith a’ cluich fad an latha cuideachd. Bha a casan trom, agus cha mhòr nach robh a h-earball a’ crathadh idir. “Ach dè ma bhios a’ chluich a-màireach nas miosa?” dh’fhaighnich i.
Thog Fofuxo am poit siabainn agus shèid e aon bhuilgean mu dheireadh, gu slaodach. “Dèanamaid builgean-glèidhidh,” thuirt e. “Innis dha a h-uile càil a tha thu airson a chluich a-màireach. Cumaidh e sàbhailte e.”
Chaidh Pigúiça gu dlùth ris a’ bhuilgean agus thuirt i ann an cagar: “A-màireach tha mi airson builgean a dhèanamh cho mòr ri taigh. Agus ruith le Nina. Agus a’ chlach a lorg a sheinneas an t-òran as bòidhche.”
Dheàlraich am builgean, làn phlanaichean, agus laigh e air neòinean, a dhùin gu cùramach mun cuairt air. “Sin e,” thuirt Fofuxo. “Tha e air a ghlèidheadh. Bheir an neòinean air ais dhut e a-màireach.”
An uair sin leig Pigúiça le Fofuxo a giùlan dhachaigh air a dhruim. Air an t-slighe, dh’fheuch i ris na h-uinneagan soilleir sa bhaile a chunntadh. Aon, dhà, trì... agus chaill i an cunntas a-rithist.
Nuair a ràinig i an leabaidh bheag, bha i cho bog ri builgean air flùr. Chuir Fofuxo a’ phlaide oirre, agus leig i osna mhòr, chruinn.
A-muigh san achadh, bha na flùraichean a’ luasgadh gu socair, a’ glèidheadh nam builgean agus nam planaichean. Agus bha Pigúiça na cadal, a’ bruadar mu dheidhinn a-màireach, a bha a’ tighinn tràth, tràth sa mhadainn.
