
Thàinig a’ chiad fhuachd gu Dogavios gu socair, aig deireadh an fheasgair. Dhùin na flùraichean am bileagan mar gum biodh iad a’ cur seacaid orra, agus sheinn na clachan nas ìsle, gus nach caith iad am blàths.
Chòrd e ri Pigúiça gu mòr. Is toigh le huskies an fhuachd. Ruith i tron bhòrd-fhlùraichean, a’ sèideadh toit bheag às a sròin, fuuu, agus a’ leigeil oirre gur e dràgon a bh’ innte.
Is ann an uair sin a chunnaic i e. Air mullach neòinein, sàmhach, bha dealan-dè buidhe le sgiathan dùinte. Thàinig Pigúiça gu math faisg. Bha an dealan-dè air chrith, air chrith, mar dhuilleag sa ghaoith.
“Nach itealaich thu?” dh’fhaighnich Pigúiça. “Chan urrainn dhomh”, fhreagair an dealan-dè, ann an guth tana. “Dh’fhàs mo sgiathan reòta. Chan itealaich dealan-dè ach nuair a tha e blàth.”
Smaoinich Pigúiça gu luath. An toiseach, bha i airson an dealan-dè a thoirt dhachaigh ann am poit bheag. Ach chuimhnich i na thuirt Fofuxo an-còmhnaidh: tha beathach a’ ghàrraidh ag iarraidh fuireach sa ghàrradh. Chan eil cuideachadh a’ ciallachadh grèim.
Mar sin laigh i gu socair ri taobh an neònain agus shèid i gu faiceallach, èadhar blàth a-mach às a beul. Hhhaaa. Dh’fhosgail an dealan-dè rud beag de na sgiathan.
An uair sin rinn Pigúiça na tha fios aig gach husky a dhèanamh: phaisg i a h-earball molach, tiugh mar anart-amhaich, agus rinn i balla beag timcheall an fhlùir, gus nach tigeadh a’ ghaoth tarsainn. “Nas fheàrr?” “Tòrr nas fheàrr”, thuirt an dealan-dè. “Ach bidh an oidhche fada.”
Choimhead Pigúiça timcheall. Faisg air làimh bha a’ chraobh le stoc snìomhach, le geugan ìosal agus duilleagan mòra, farsaing mar sgàilean-uisge. Fon chuid sin, cha tigeadh a’ ghaoth ach gann.
“Tha àite agam nam inntinn”, thuirt i. Agus choisich i gu slaodach, glè shlaodach, a’ giùlan an neònain gu lèir, gun a fhreumh a bhriseadh: chladhaich i an talamh timcheall air, agus thug i leatha am flùr beag leis a’ chlod fhèin, leis an dealan-dè air a mhullach, cho daingeann ri neach-turais.
Fo na duilleagan mòra, chuir i an neònan a-rithist, ann an oisean bog de mhuine, agus rèitich i beagan dhuilleagan tioram timcheall. Bha an t-àite a’ coimhead coltach ri seòmar beag.
Chuir an dealan-dè e fhèin còmhnard. Sguir na sgiathan de bhith air chrith. “Tapadh leat, a Phigúiça”, thuirt e ann an cagair. “A-màireach, nuair a bhios a’ ghrian blàth, thig mi a thoirt madainn mhath dhut.”
Air an ath mhadainn, bhuail a’ ghrian air na duilleagan mòra, agus bha an dealan-dè an sin, ag itealaich fon gheug, a’ dèanamh chuairtean air beulaibh sròin Phigúiça. Shuidh i an sin is rinn i gàire, is gàire, le cluasan suas.
Air an oidhche, aig an taigh, laigh Pigúiça na leabaidh agus phaisg i a h-earball timcheall a sròine fhèin, an aon dòigh ’s a rinn i leis an dealan-dè. Bha e blàth. Bha e math.
A-muigh, fon duilleagan, bha cuideigin glè bheag a’ cadal ann an sìth cuideachd. Agus Pigúiça, le fios aice air sin, chaidil i nas sàmhaiche buileach.
