Cha robh ach trì oidhcheannan gu ruige an Nollaig, agus bha duilgheadas aig Pigúiça cho mòr ri beinn. Cha robh tiodhlac aice fhathast do Fhofuxo.
Bha i ag iarraidh rudeigin mòr. Deàrrsach. Rudeigin a chuireadh air Fofuxo èigheach le toileachas agus ruith timcheall às dèidh a earbaill fhèin.
Chaidh i chun na lèithe airson molaidhean fhaighinn bho na cuileanan. Bha Bolota a’ dol a thoirt cluasag le fraingean òir. Bha Tico a’ dol a thoirt bruis ùr le làmh airgid. Bha an dithis a’ bruidhinn gu luath, air bhioran, agus bha na tiodhlacan a’ fàs nas brèagha a h-uile mionaid.
Choimhead Pigúiça air a spògan fhèin. Cha robh cluasag aice, no bruis, no fraingean òir. Cha robh aice ach ceithir spògan, fichead corrag, agus miann mòr.
Mar sin choisich i tron ghàrradh, a’ smaoineachadh. Stad i ro leabaidh fhlùraichean, agus, mar a thachras ann an Dogavios, thionndaidh na flùraichean uile thuice aig an aon àm. “An faod mi bileag a thogail bho gach tè?” dh’fhaighnich i. Chrath na flùraichean gum faodadh. Thàinig dealain-dè a bha a’ gabhail cuairt a laighe air a ceann, fiosrach.
Leis na bileagan, dhath Pigúiça pìos de rioban geal. Shuath i gorm, shuath i buidhe, shuath i pinc. Dh’fhàs an rioban stiallach, rud beag smeadaichte, le beagan feòir steigte ris.
An uair sin dh’fheuch i ri bogha a dhèanamh. Thàinig e cam. Dh’fheuch i a-rithist. Thàinig e nas cama buileach. Air an treas turas cheangail i snaidhm ann an cumadh cnàimh, a bha cam cuideachd, ach bha e furasta fhaicinn gur e cnàimh a bh’ ann.
Air Oidhche Nollaige, dh’fhalaich i an tiodhlac air a cùlaibh. Bha nàire oirre. Ri taobh na cluasaig le fraingean òir, bha am bogha aice a’ coimhead, uill, car cam.
“Nollaig chridheil, a Fhofuxo,” thuirt i, agus shìn i an rioban. “Rinn mi fhìn e. Tha e grànda.” Choimhead Fofuxo air. Dh’fhàs a shùilean gorm dorcha, mar a thachras nuair a tha rudeigin cudromach aige ri ràdh.
“A Phigúiça, ’s e an rud as brèagha a fhuair mi a-riamh,” thuirt e. “Tha mi a’ faireachdainn gach bileig. Tha mi a’ faireachdainn do chuid ùine, do spòg, an snaidhm cnàimh seo. Chan eil margadh san t-saoghal a reiceas sin.”
Chuir e an rioban mu amhaich, agus laigh e air a thaobh, dìreach aig àirde a chridhe. “A-nis bheir mi tiodhlac bhuatsa leam gu àite sam bith,” thuirt e.
Agus thug e pasgan beag a-mach bho chùl na craoibhe. B’ e clach rèidh a bh’ ann, den t-seòrsa a sheinneas gu ìosal, air a peantadh le làimh. Air a muin, ann am peant gorm, bha sgrìobhte PIGÚIÇA. Ach bha an comharra os cionn an Ú na laighe air a thaobh.
Rinn an dithis gàire còmhla. Sheinn a’ chlach hmmm, hmmm, mar gum biodh i toilichte cuideachd.
An oidhche sin, chaidil Pigúiça leis a’ chloich fo a smig. Chaidil Fofuxo leis a’ bhogha chama mu amhaich. Agus bhruadair an dithis aca mu thiodhlac nach urrainn do dhuine a phasgadh.
