“Aon, dhà, trì... FALBH!”
Thug a’ bhuidheann na buinn aca tarsainn an achaidh fhlùranaich. Air thoiseach bha Pigúiça, le a cluasan a’ sgèith air ais. Dìreach air a cùlaibh bha Nina, am pùdal, a’ leum mar spring. An uair sin Tico, an dachshund, le a chasan goirid a’ dol mun cuairt cho luath ’s a b’ urrainn dhaibh. Agus air deireadh, fada air deireadh, bha Bolota, am basset, le a cluasan mòra a’ slaodadh tro na flùraichean.
Bha Fofuxo a’ ruith ri an taobh, dìreach airson cuideachd. B’ e an loidhne-crìche freumh tiugh Craobh na Cruinne.
Ruith Pigúiça is ruith i. Cha robh mòran air fhàgail! Ach dìreach aig a’ cheann thall, rinn Nina leum mòr, boing, agus chaidh i seachad oirre. Bhean i ris an fhreumh an toiseach.
“Bhuannaich mi!” dh’èigh Nina, a’ gàireachdainn.
Stad Pigúiça. Thuit a cluasan. “Chan eil sin a’ cunntadh,” rinn i gearan. “Leum thu. Chan fhaod thu leum. Chan eil mi airson cluich tuilleadh.” Agus shuidh i le a druim ris a h-uile duine, le a sròn gu math gruamach.
Ràinig Tico, a’ plosgartaich, le a theanga a-mach. Agus fada às a dhèidh sin, ràinig Bolota. Bha i a’ tighinn gu socair, a’ stad an seo ’s an siud, le fiamh-ghàire mòr air a h-aodann fhada.
“Bolota, bha thusa air deireadh,” thuirt Tico. “Nach eil thu brònach?”
“Brònach?” thuirt Bolota, a’ suidhe air an fheur. “Chunnaic mi daolag bheag le spotan pinc. Agus thuirt flùr ‘feasgar math’ rium. Agus dh’fhairich mi a’ ghaoth nam chluasan. B’ i an rèis a b’ fheàrr san t-saoghal!”
Smaoinich Pigúiça. Bha i air ruith cho cruaidh, cho cruaidh, ’s nach fhaca i daolag sam bith. No flùr, no gaoth. Cha robh i air dad fhaicinn ach am freumh shuas air thoiseach.
“’S e an rud as fheàrr ann an rèis a bhith a’ ruith còmhla,” thuirt Fofuxo, a’ laighe ri a taobh. “Chan eil anns a’ chrìch ach an deireadh.”
Dh’fhuirich Pigúiça sàmhach greiseag. An uair sin dh’èirich i, chaidh i a-null gu Nina, agus thuirt i, gu ìosal: “Meal do naidheachd. Bha an leum agad uabhasach àrd.” Chrath Nina a h-earball gu lèir, bha i cho toilichte.
“An cluich sinn a-rithist?” dh’fhaighnich Tico. “A-nis ’s e rèis bun-os-cionn a th’ ann: buannaichidh am fear a ruigeas mu dheireadh!”
Rinn a h-uile duine gàire. Choisich a’ bhuidheann gu slaodach, slaodach, a’ coimhead air gach flùr agus air gach daolag. Agus cò bhuannaich, gu dearbh? Bolota, oir b’ aithne dhi dol nas slaodaiche na duine.
An oidhche sin, laigh Pigúiça sìos sgìth agus toilichte. Cha robh cuimhne aice tuilleadh cò a ràinig an toiseach. Bha cuimhne aice air a’ ghaoith na cluasan, air gàireachdainn na buidhne, air an daolaig bhig le spotan pinc. Agus leis na cuimhneachain sin, gu slaodach, slaodach, dhùin i a sùilean agus chaidil i.
