Ann an Dogavios, cha robh duine cha mhòr ag èisteachd ris an t-seangan bheag. Bhruidhneadh i cho sàmhach ’s gun robh a guth coltach ri diogladh san adhar. Cha mhòr duine. Bha na flùraichean ag èisteachd.
Feasgar, bha Pigúiça a’ ruith tarsainn na machrach nuair a ghlaodh flùr mòr, le aodann gàireach: “Hei, a Phigúiça! Thoir an aire càite a bheil thu a’ ceumadh! Tha cuideigin san t-slighe.”
Stad Pigúiça le a spòg san adhar. Chrom i a sròn chun an làir. Agus an sin, ann am meadhan na slighe, bha seangan bheag a’ tighinn le criomag briosgaid trì tursan na bu mhotha na i fhèin. Dhìrich i clach bheag, thàinig i sìos, thuislich i, chuir i an criomag air dòigh agus lean i oirre.
“Hallò!” thuirt Pigúiça. Chrath anail a “hallò” an t-seangan, a thuit na suidhe. “Ò, ò!” thuirt guth caol. “Gabh mo leisgeul!” chagair Pigúiça, a-nis glè shàmhach.
“’S e Zizi m’ ainm,” thuirt an t-seangan, a’ crathadh an duslaich dhi. “Feumaidh mi seo a thoirt dhachaigh mus tig an dorchadas. Tha mo dhachaigh air taobh eile na machrach.”
“Giùlainidh mise e!” thairg Pigúiça. “Togaidh mi thu le mo bheul agus ruigidh sinn ann sa bhad!” “Chan eil, tapadh leat,” thuirt Zizi, gu daingeann. “Ma thogas cuideigin mi gun fhaighneachd, bidh eagal orm. Ach chòrd e rium gun robh thu ag iarraidh cuideachadh.”
Phriob Pigúiça. Cha robh duine air innse dhi gur e dòigh air cuideachadh a th’ ann faighneachd an toiseach. “An urrainn dhomh cuideachadh ann an dòigh eile?” “’S urrainn. Cùm sùil air na clachan beaga agus fuirich ri mo cheum-sa.”
Bha feitheamh ri ceum Zizi slaodach, slaodach, glè shlaodach. Bha miann aig Pigúiça ruith, leum, ruighinn gu luath. Ach dh’fhan i an sin, ri taobh, agus an uair sin mhothaich i do rudan nach fhaca i a-riamh: daolag Moire na cadal air duilleag, boinne a’ deàrrsadh air gas, faileas eun a’ dol seachad gu h-àrd.
“Nuair a choisicheas sinn gu slaodach,” smaoinich i, “tha ùine aig na rudan brèagha nochdadh.”
Nuair a ràinig iad tòrr nan seangan, thàinig dusanan de sheangain a-mach, ann an sreath, gus cuideachadh a’ giùlan na criomaig. Thog fear, phut fear eile, sheinn fear eile gus an ruitheam a chumail. Chan fhaca Pigúiça uiread de rudan beaga còmhla a-riamh.
“Tha na beaga làidir cuideachd,” thuirt Zizi. “Chan eil sinn dìreach luath.” Agus chaidh an criomag briosgaid à sealladh dhan tòrr, air a ghiùlan le sreath de spògan bìodach.
Bha a’ ghrian mu thràth ìosal. “Oidhche mhath, a Phigúiça. An tig thu seachad a-rithist a-màireach? Ach thoir an aire càite a bheil thu a’ ceumadh.” “Bheir,” gheall Pigúiça. “Agus innsidh mi do Fhofuxo cuideachd.”
An oidhche sin, na laighe san leabaidh bheag, smaoinich Pigúiça air na creutairean beaga uile air an t-saoghal: na seangain, na daolagan Moire, na sìl a’ cadal fon talamh. Bha iad uile a’ cadal cuideachd, glè shàmhach.
“Oidhche mhath, a Zizi,” chagair i. Agus, glè shàmhach, cho sàmhach ri seangan, thuit i na cadal.
