
Air feasgar mu dheireadh na bliadhna, bidh a h-uile duine ann an Dogavios a’ dol tarsainn drochaid a’ chriostail. Tha i eadar dà chnoc, thairis air glaic dhomhainn, agus a’ dol chun bonn na beinne sneachdaich, far a bheil na giuthais a’ caitheamh ad gheal.
Tha an drochaid farsaing is sàbhailte, le rèile criostail air gach taobh. Agus crochte oirre, tha clagan. Mòran chlagan. Ach chan eil iad a’ seirm leis a’ ghaoith. Chan eil gach clag a’ seirm ach nuair a their cuideigin taing dha-rìribh.
“Chan eil dad agam airson taing a thoirt”, rinn Pigúiça gearan, na seasamh aig toiseach na drochaid. “Bha mo bhliadhna àbhaisteach. Cha do thachair dad sònraichte.”
Rinn Fofuxo gàire agus ghabh e a’ chiad cheum. “Mar sin falbhaidh sinn tarsainn gu slaodach. Is dòcha gun cuimhnich thu air rudeigin beag air an t-slighe.”
Aig a’ chiad cheum, choimhead Pigúiça sìos agus chunnaic i, shìos sa ghlaic, an loch a’ deàrrsadh. “Sin far an d’ ionnsaich mi snàmh”, chuimhnich i. Agus, gun smaoineachadh, thuirt i: “Tapadh leat, a loch.” Dlim! Sheirm clag glè ìosal.
Fhuair Pigúiça clisgeadh beag, den t-seòrsa math. Choisich i beagan eile. Chuimhnich i air an seangan bheag Zizi, cho beag is cho càirdeil. “Tapadh leat, a Zizi.” Dlim, dlom!
Chuimhnich i air an latha a thuit i far an sgùtair. Bha e air goirteachadh, agus bha i air caoineadh. Ach an uair sin dh’ionnsaich i coiseachd leatha fhèin. Chuir i dàil. An gabhadh taing a thoirt eadhon airson an latha dhona? “Tapadh leat airson an tuiteam”, thuirt i, leth a’ gàireachdainn. “Oir dh’ionnsaich mi.” Dlem! Sheirm an clag sin nas àirde na càch.
A-nis cha do sguir Pigúiça. “Tapadh leat, leabaidh bhlàth. Tapadh leat, brot peapaig. Tapadh leat, a Bholota, airson am plaide a thoirt air iasad dhomh. Tapadh leat, uisge, airson na lòintean.” Sheirm na clagan, fear an dèidh fir, dlim, dlom, dlem, agus dh’itealaich na nòtaichean tron adhar mar eunlaith cheòl.
Lìon a’ ghlac gu lèir le fuaim. Air taobh eile na drochaid, bha cuilein eile na cuideachd a’ dol tarsainn cuideachd, agus bha na clagan aca measgaichte leis an fheadhainn aice, ann an òran nach tug ceòladair sam bith dha-rìribh sgrìobhadh.
Nuair a thàinig iad faisg air a’ cheann, cha robh ach aon chlag air fhàgail, an tè as motha, ann am pìos mu dheireadh na drochaid, aghaidh ri aghaidh ris a’ bheinn shneachdaich. Choimhead Pigúiça air. An uair sin choimhead i air Fofuxo, mòr is òrail ri a taobh.
“Tapadh leat airson a bhith an seo còmhla rium”, thuirt i. “Fad na bliadhna.” DLOOOM. Sheirm an clag mòr cho brèagha is gun do dhearrs an sneachd air a’ bheinn, agus thàinig bleideag a’ dannsa sìos gus laighe air sròin.
“Am faca tu?” thuirt Fofuxo. “Cha robh do bhliadhna cho àbhaisteach sin.” “Bha i làn”, thuirt Pigúiça. “Làn de rudan beaga.”
Air an oidhche, mu thràth san leabaidh, chluinneadh i na clagan fhathast fada air falbh, nas ìsle is nas ìsle. Mus do chaidil i, thuirt i trì taing eile: don chluasag, don phlaide agus don oidhche.
Agus, am broinn a cridhe, gu math slaodach, sheirm clag beag mu dheireadh. Dlim.
