“Atshù!” Shreothart Pigúiça cho làidir ’s gun leum a’ phlaide far na leapa.
Bha a sròn dùinte, a gnùis blàth agus a sùilean trom. Dh’fheuch i ri èirigh gus cluich. Ach bha a spògan coltach ri bhith air an dèanamh de shilidh. Thuit i na suidhe a-rithist, le osna fhada.
Thàinig Fofuxo, chuir e a sròn ri a clàr-aodainn agus rinn e “hum”. “Tha thu ro bhlàth, a Phigúiça. An-diugh, is e latha fois a th’ ann.” “Fois? Chan eil mi ag iarraidh fois! Tha a’ mhachair, tha Bolota, tha...” “Atshù!”
Rinn Fofuxo gàire agus thug e a’ phlaide a-mach, fo chraoibh, oir cha b’ urrainn do Phigúiça fuireach glaiste a-staigh. Sgaoil e a’ phlaide air an fheur, agus chrùb i innte, le esan na laighe dlùth ri a taobh. Laigh seillean beag air a ceann agus dh’fhan e, mar aoigh.
“Chan urrainn dhomh cluich,” rinn Pigúiça gearan. “Agus tha an latha cho brèagha.”
“Tha do chorp ag obair,” thuirt Fofuxo. “Tha e a’ strì ris an fhuachd, agus tha sin na obair. Tha fois a’ cuideachadh cuideachd.” “Dè an obair a tha sin nach fhaic mi?” “An rud a tha a’ tachairt a-staigh. Tha buidheann bheag a-staigh a bhios a’ cur gach rud air dòigh, ach chan urrainn dhaibh obair ach nuair a dh’fhanas sinn sàmhach.”
Choimhead Pigúiça air a bolg, amharasach. Buidheann bheag? A-staigh? Dh’fhan i glè shàmhach, dìreach gus nach cuireadh i dragh orra.
B’ ann an uair sin a nochd Antaidh Muineal, an diplodocus mhòr, air a’ mhachair. Chrom i a h-amhach fhada, fhada gus an do ràinig a ceann gu math faisg air Pigúiça. “Thug mi tì mionnt,” thuirt i, gu slaodach. “Agus sgeulachd.”
Bha an tì blàth agus bha fàileadh gàrraidh oirre. Dh’òl Pigúiça i agus dh’fhairich i a sròn a’ fosgladh beagan. Thòisich Antaidh Muineal air an sgeulachd, le guth domhainn is slaodach: “Bha sgòth ann a cho-dhùin coiseachd nas slaodaiche na càch gu lèir...”
Rinn an seillean beag srann bheag, mar gum biodh e ag iarraidh èisteachd cuideachd. Bha a’ ghaoth a’ gluasad san fheur, glè aotrom. Agus bha an sgòth san sgeulachd a’ coiseachd, gu slaodach, gu slaodach, gu sàmhach...
Nuair a thuig Pigúiça, bha a’ ghrian mu thràth òr-bhuidhe agus ìosal san adhar. “An do ràinig an sgòth far an robh i ag iarraidh?” dh’fhaighnich i, le a sùilean cha mhòr dùinte. “Ràinig,” thuirt Antaidh Muineal. “Ach chaidil thusa mus tàinig an deireadh.”
Bha i air cadal fad an fheasgair. Bha a sròn rud beag dùinte fhathast, agus bha a’ chasad a’ nochdadh bho àm gu àm. Ach bha a ceann nas aotroime, agus bha a spògan nan spògan a-rithist, chan e silidh.
Thill iad dhachaigh gu slaodach, a’ phlaide air druim Fhofuxo. A-nochd, laigh Pigúiça san leabaidh bheag agus tharraing i anail, aon turas aig an aon àm. Steach. Mach. Bha a’ bhuidheann bheag a-staigh fhathast ag obair, gu socair, gun fhuaim.
Agus chaidil Pigúiça, blàth, ag èisteachd ri a h-anail fhèin a’ fàs nas sàmhaiche.
