Bzzzz. Chaidh seillean beag seachad air an uinneig dìreach nuair a dh’fhaighnich Fofuxo: “Pigúiça, am faca tu an cnàimh as fheàrr leam? Am fear fada sin, le bàrr cam air?”
Chunnaic Pigúiça e. Leis an fhìrinn innse, bha i air a thogail airson cluich, air a thìodhlacadh an àiteigin sa ghàrradh, agus air dìochuimhneachadh gu tur càite. Ach bha nàire oirre sin a ràdh.
Mar sin choimhead i air an t-seillean bheag agus thuirt i gu luath: “Seillean a bh’ ann! Thug seillean leis e!”
Thog Fofuxo mala. Seillean? A’ giùlan cnàimh cho mòr ri maide? Ach cha tuirt e dad mu dheidhinn. Cha tuirt e ach: “Nach neònach sin. Rachamaid a choimhead san rèidhlean, ma-thà.”
Choisich an dithis tron choille. Bha Pigúiça gu math sàmhach. Bha a’ bhreug bheag na broinn, trom mar chloich ann am pòcaid, nam biodh pòcaid aig cuilean.
San rèidhlean, thachair rud nach robh dùil aca ris. Chaidh seillean seachad air iteig, a’ giùlan cnàimh! Cnàimh bìodach, cho beag ri gràinne rus, ach b’ e cnàimh a bh’ ann. Sheall Fofuxo is Pigúiça le am beòil fosgailte.
“Seallaibh, sin am mèirleach!” thuirt cuilean a bha faisg orra. “Glacaibh an seillean!” dh’èigh fear eile. Agus bha an seillean bochd ag itealaich an seo ’s an siud, làn eagail.
Dh’fhairich Pigúiça a broinn a’ teannachadh. Cha do rinn an seillean sin dad ceàrr. Cha robh e ach a’ toirt a chnàimh bhig fhèin dhachaigh. Agus a-nis bha a h-uile duine a’ smaoineachadh gur e mèirleach chnàmhan a bh’ ann, air sgàth breug bheag.
“Stadaibh!” thuirt Pigúiça. Stad a h-uile duine. Tharraing i anail mhòr agus choimhead i air Fofuxo. “Cha b’ e an seillean a bh’ ann. B’ e mise. Thog mi an cnàimh agad, thiodhlaic mi sa ghàrradh e, agus dhìochuimhnich mi càite. Tha mi duilich, Fofuxo.”
Chrom Fofuxo a cheann gus an robh e aig an aon àirde rithe. “Tapadh leat airson innse dhomh,” thuirt e. “A bheil fios agad dè as fhasa a lorg na cnàimh a chaidh air chall? Cnàimh a chaidh air chall nuair a bhios sinn ga shireadh còmhla.”
Chaidh an seillean mun cuairt os cionn Pigúiça, zzz, mar gum biodh e a’ toirt taing, agus dh’fhalbh e le a chnàimh beag.
Thill an dithis dhachaigh agus chladhaich iad an gàrradh gu lèir. Chuidich na flùraichean: “Fuar!” ars tè. “Meadhanach blàth!” ars tè eile. “Teth, teth, teth!” dh’èigh an neòinean san oisean. Agus an sin bha an cnàimh, le a bhàrr cam, làn ùir.
An oidhche sin, bha Pigúiça a’ faireachdainn aotrom, aotrom. Bha a’ chlach nach fhaiceadh duine air falbh. Chuir i car dhith fhèin san leabaidh bheag, le fàileadh ùir a’ ghàrraidh fhathast air a sròin.
A-muigh, bha an seillean beag na chadal cuideachd san sgeap, le a chnàimh beag ri thaobh. Agus dhùin Pigúiça a sùilean gu slaodach, gu socair, agus chaidil i gu madainn.
