Air frith-rathad na coille, eadar stocan tiugh is còinneach bhog, chunnaic Pigúiça rudeigin cruinn a’ deàrrsadh air an talamh. B’ e ugh a bh’ ann. Ugh mòr, dath pheitseag, làn reultan beaga air am peantadh air an taobh a-muigh.
Chrùb i, fiosrach, agus chuir i a sròn ris a’ bhlaosg. Bha i fuar. Agus a-staigh, glè shàmhach, rinn rudeigin tuc. Tuc, tuc.
“Fofuxo!” dh’èigh i. “Tha cuideigin an seo!” Thàinig Fofuxo agus dh’èist e le a chluais ris an ugh. “Tha gu dearbh,” thuirt e. “Agus tha fuachd air. Feumaidh sinn a blàthachadh.”
Thug an dithis an t-ugh, gu slaodach, gu taigh Antaidh Muineal. Choimhead ise, smaoinich i, agus thuirt i: “Feumaidh gur ann bho dhineasair siubhail a tha e. Dh’fhàg e an t-ugh ann an nead air an t-slighe agus cha do thill e fhathast. Tha am pàiste seo cha mhòr deiseil airson tighinn.”
Rinn Pigúiça an nead le plaide, cluasag agus tòrr dhuilleagan bog. Chuir i an t-ugh sa mheadhan agus laigh i timcheall air, gu math dlùth, mar chù a’ cuartachadh ball.
Ach cha robh i math air fuireach socair. Còig mionaidean às dèidh sin, bha i a’ gluasad mu thràth. Deich mionaidean às dèidh sin, cha mhòr gun do bhreab i an t-ugh gun fhiosta. “Cùramach!” thuirt Fofuxo. “Feumaidh neach a tha a’ toirt cùram do rud beag a bhith slaodach agus socair.”
“Slaodach agus socair,” thuirt Pigúiça a-rithist. Tharraing i anail mhòr, shaor i a spògan agus dh’fhan i sàmhach. Chaidh sgòth seachad. Chaidh tè eile. Bha i ag ionnsachadh feitheamh gun cabhag.
Ghabh Fofuxo a char còmhla rithe. Gach uair a thìde, bha fear dhiubh a’ cumail faire air an ugh, agus am fear eile a’ cadal car beag. Thàinig an oidhche, agus thòisich a’ chlach sheinn sa ghàrradh a’ seinn dhan ugh, gu h-ìosal, hmmm, hmmm.
Aig an àm sin, dh’fhàs an tuc nas làidire. Tuc, tuc, TUC. Agus nochd sgoltadh beag sa bhlaosg, glè bheag, le gob bìodach a-muigh.
“Tha e a’ tighinn!” chagair Pigúiça, a sùilean farsaing. Thàinig Fofuxo faisg. Chùm an dithis an anail.
Crac. Dh’fhosgail am blaosg mar fhlùr, agus thàinig a-mach dineasair beag, dath pheitseag, cho beag ’s gun do dh’fhìreadh e air a spòg. Bha sùilean mòra, fliuch aige, agus earball a bha a’ luasgadh gun smachd.
“Pìp,” thuirt am pàiste, gu ìosal. Dh’fhairich Pigúiça a cridhe a’ leaghadh. “Hallò, a Bhìodaich,” thuirt i. B’ e sin a’ chiad ainm a thàinig thuice, agus bha e ceart gu leòr.
Bha Bìodach air chrith. Tharraing Pigúiça gu faiceallach e faisg air a bolg, far an robh e blàth, agus chòmhdaich Fofuxo an dithis aca leis a’ phlaide. Rinn Bìodach mèaran bìodach, barrachd gob na beul.
“A-màireach cuidichidh Antaidh Muineal sinn gus a theaghlach a lorg,” chagair Fofuxo. “Ach a-nochd tha e còmhla rinn.”
Choimhead Pigúiça air a’ chreutair bhig sin a bha a’ tarraing anail ann an ruitheam a h-anail fhèin. Airson a’ chiad uair, thuig i gur e a bhith a’ toirt cùram do chuideigin, uaireannan, a bhith gu math sàmhach. Agus b’ ann mar sin, sàmhach, a thuit i na cadal.
