
“A bheil e Nollaig?” dh’fhaighnich Pigúiça aig a’ bhracaist sa mhadainn. “Chan eil fhathast”, thuirt Fofuxo.
“Agus a-nis, a bheil?” dh’fhaighnich i às dèidh an amaidh. “Chan eil fhathast.” “Agus a-nis?” dh’fhaighnich i aig àm lòn, le a beul làn brot. Rinn Fofuxo osna agus gàire aig an aon àm, rud a tha gu math duilich a dhèanamh.
“Tha trì latha fichead ann”, mhìnich e. Dh’fheuch Pigúiça ri cunntadh gu trì air fhichead air corragan a spògan, ach dh’fhalbh na corragan mus do ràinig i an àireamh. “’S e sìorraidheachd a tha sin!” rinn i caoineadh, agus laigh i air an làr mar brat-ùrlair brònach.
Smaoinich Fofuxo airson greis. An uair sin dh’èigh e: “Thig còmhla rium.” Chaidh an dithis gu gàrradh na coille, far an robh leabhar mòr, cha mhòr cho mòr ri doras, an-còmhnaidh fosgailte. Bu toigh le seillean beaga Dhogavios laighe air oiseanan dheth airson grèine a ghabhail.
Le bioran fiodha-ghual, tharraing Fofuxo grunn chearcallan air na duilleagan, fear ri taobh a chèile. Cearcall airson gach latha a bha air fhàgail. “’S e mìosachan feitheimh a tha seo”, thuirt e. “Gach oidhche, tarraingidh sinn am broinn cearcaill rud math a thachair san latha. Nuair a bhios na cearcallan seachad, bidh an Nollaig ann.”
An oidhche sin, smaoinich Pigúiça is smaoinich i. Sa mhadainn bha an t-uisge air a bhith ann, agus thuit boinne dìreach air bàrr a sròine, plic, a’ gleusadh. Mar sin tharraing i boinne anns a’ chiad chearcall.
An ath latha, chaidh sgòth gàireach seachad san adhar ann an cumadh caorach. Rinn Pigúiça an leithid de gháire is gun do dhìochuimhnich i faighneachd an robh e Nollaig. Air an oidhche, tharraing i sgòth.
An ath latha, choisich i ann am poll-eabhaidh is dh’fhàg i slighe de lorgan-spòige air feadh na cidsin. Leig Fofuxo air gun robh e feargach, ach thòisich e a’ gàireachdainn còmhla rithe. Air an oidhche, tharraing i spòg, gu math grinn.
Feasgar a bha seo, dhìrich Pigúiça air a’ chloich sa ghàrradh agus choimhead i thairis air an leabhar, le sùilean mòra. “Fofuxo! Seall cia mheud cearcall a tha le dealbh orra!” Rinn Fofuxo gàire, na laighe air an fheur, le seillean beag a’ coiseachd air a shròin.
“Agus an tè seo, falamh?” chomharraich i. “’S e sin tè a-màireach”, thuirt e. “Chan eil fios aig duine fhathast dè a dh’fhuirichidh innte.”
Sheall Pigúiça air a’ chearcall fhalamh. Bha e èibhinn: roimhe sin, bha na làithean feitheimh a’ coimhead fada is dòrainneach. A-nis bha rud anns gach fear. “A bheil an fheitheamh air fàs nas giorra?” dh’fhaighnich i. “Chan eil”, thuirt Fofuxo. “Tha i air fàs nas làine.”
An oidhche sin tharraing i seillean beag na chadal, oir chunnaic i fear a’ dèanamh norraig am broinn flùir. An uair sin chaidh i dhan leabaidh, le a spògan salach le fiodh-gual agus a ceann làn cheistean math.
Dè bhiodh a’ fuireach sa chearcall a-màireach? Flùr? Caraid ùr? Bleideag-shneachda? Rinn Pigúiça mèaran. Airson faighinn a-mach, dh’fheumadh i cadal an toiseach.
Mar sin dhùin i a sùilean gorma, gu slaodach. Agus thòisich a-màireach, gu sàmhach, a’ ruighinn.
