Glam! Ann am meadhan an rèidhlein, lorg Pigúiça an cnàimh a bu mhotha a chunnaic i riamh. Bha e cho mòr ’s gum b’ fheudar dhi coiseachd air a taobh, mar chrùbag, airson a ghiùlan.
“’S ann leamsa a tha e,” dh’ainmich i, ged nach robh duine ann. “Leamsa a h-uile pìos dheth.” Bha clach faisg oirre a’ crònan rudeigin, ach leig Pigúiça oirre nach cuala i.
Cha b’ fhada gus an do nochd Fofuxo, a’ crathadh earbaill. “Abair cnàimh brèagha! Am faod mise cluich cuideachd?” Chuir Pigúiça a ceithir casan mun chnàimh. “Chan fhaod. ’S ann leamsa a tha e. Lorg mise an toiseach e.”
Cha do ghabh Fofuxo fearg. Laigh e sìos air an fheur a’ coimhead nan sgòthan. Bha cumadh cnàimh air tè dhiubh, agus rinn e gàire ris fhèin.
Dh’fheuch Pigúiça ri cluich leis a’ chnàimh. Thilg i suas e, ach bha e trom agus thuit e air a ceann. Bumb. Dh’fheuch i ri a chagnadh, ach bha e fada ro mhòr airson a beòil bhig. Dh’fheuch i ri ruith leis, agus thuislich i.
Shuidh i sìos, rud beag gruamach. Bha cluich leatha fhèin le cnàimh cho mòr sin na bu duilghe na bha i an dùil. Agus, leis an fhìrinn innse, bha e rud beag leamh.
An uair sin choimhead i air a’ chnàimh. Bha ceann air aon taobh. Agus bha ceann eile air an taobh eile. Dà cheann. Choimhead i air Fofuxo. Aon chù mòr. Choimhead i oirre fhèin. Aon chuilean beag.
“Fofuxo,” ghlaodh i, gu sàmhach. “Am bu toil leat grèim a chumail air a’ cheann eile?” Thog Fofuxo a chluasan agus thàinig e na ruith.
Ghabh gach aon dhiubh grèim air ceann, agus thòisich an tarraing-ròpa. Tharraing Pigúiça an taobh seo, grrr. Tharraing Fofuxo an taobh ud, gu socair, grrr. Uaireannan leigeadh esan leatha buannachadh, agus uaireannan leigeadh ise leis-san buannachadh.
Cha b’ fhada gus an tàinig Bolota, am basset le cluasan fada, agus Tico, an dachshund. “Am faod mise tighinn a-steach?” dh’fhaighnich Bolota. An turas seo, cha do smaoinich Pigúiça fiù ’s airson diog. “Faodaidh! Gabh grèim air a’ mheadhan!”
Agus b’ e sin am feasgar a b’ èibhinne a bha riamh san rèidhlean. A h-uile duine a’ tarraing, a h-uile duine a’ gàireachdainn, agus cha robh fios aig duine tuilleadh cò leis an cnàimh. Bha e le gach neach a bha a’ cluich.
Nuair a chaidh a’ ghrian am falach air cùl nam beann, laigh na cuileanan sìos air an fheur, fear an aghaidh an fhir eile, sgìth leis a’ ghàireachdainn.
Chuir Pigúiça a ceann air a’ chnàimh, mar gum b’ e cluasag a bh’ ann. Chuir Fofuxo a cheann air a’ cheann eile. Dh’fhuirich an dithis an sin, a’ coimhead nan ciad reultan a’ nochdadh.
“An cluich sinn a-rithist a-màireach?” dh’fhaighnich i, le a sùilean cha mhòr dùinte. “Cluichidh,” thuirt Fofuxo. Agus thuit Pigúiça na cadal dìreach an sin, le fiamh-ghàire, le a ceann air a’ chnàimh a bha a-nis aig a h-uile duine.
