Cha robh ann ach latha gu math àbhaisteach.
Co-dhiù, b’ e sin a bha Pigúiça a’ smaoineachadh. Na suidhe air mullach a’ chnuic, a’ coimhead an adhair a’ fàs dorcha, leig i osna mhòr. “Cha do thachair dad sònraichte an-diugh. Dad idir.”
Shuidh Fofuxo ri a taobh. “Am bu toil leat geama nan taing a chluich?”
“Ciamar a chluicheas tu e?”
“Tha e furasta. Cuimhnichidh sinn air rud math bhon latha agus canaidh sinn tapadh leat. Airson gach rud, cromaidh tu aon òrdag bheag de do spòig.”
Chuir Pigúiça preasan na sròin. “Ach cha robh rud math ann.” Agus dh’fhaighnich Fofuxo, gu socair: “Chan eil fiù ’s aon? Dè mu dheidhinn a’ bhracaist?”
Smaoinich Pigúiça. Bha lite bhlàth ann, le spàin mheala air a muin. “Ceart gu leòr. Tapadh leat airson na lite.” Chrom i aon òrdag bheag agus choimhead i oirre, rud beag na h-iongnadh.
An uair sin thòisich i a’ cuimhneachadh air rudan eile, fear a’ tarraing fear eile, mar shnàth à ceirsle. “Hmm. Tapadh leat airson na grèine a bhlàthaich mo dhruim sa mhadainn.” Òrdag eile. “Tapadh leat airson Nina, a thug dhomh iasad den bhall aice.” Tè eile. “Tapadh leat airson an fhlùir a thuirt madainn mhath rium. Agus airson an lòin phuill anns an do leum mi. Agus airson Tico, a dh’innis am fealla-dhà mun chnàimh a chaidh chun an dotair.”
Rinn i gàire a’ cuimhneachadh air an fhealla-dhà. An uair sin choimhead i air a spòig. Bha na h-òrdagan uile air an cromadh mu thràth.
“Fofuxo, tha na h-òrdagan agam air ruith a-mach! Agus tha tòrr taing agam fhathast!”
“Faodaidh tu feadhainn agamsa a chleachdadh,” thuirt e, a’ sìneadh a spòig mhòir thuice. Agus chùm i oirre.
Tapadh leat airson an dealain-dè a laigh air m’ earball agus a rinn diogladh orm. Tapadh leat airson uisge fionnar an uillt. Tapadh leat airson norrag an fheasgair. Tapadh leat airson fàileadh an arain a’ tighinn bhon bhaile. Tapadh leat airson Fofuxo. Nuair a bha òrdagan an dithis air ruith a-mach, dh’fhuirich Pigúiça gu math sàmhach, le iongnadh. Às dèidh a h-uile càil, bha an latha àbhaisteach làn rudan math.
Bha an t-adhar dorcha a-nis, agus bha na ciad reultan a’ nochdadh. Aig an dearbh àm sin, chaidh rionnag thuiteamach tarsainn an adhair, gu slaodach. Agus air an t-slighe, tharraing i cridhe solais, dìreach os cionn a’ chnuic.
“Seall, Fofuxo!” thuirt Pigúiça ann an cagar. “Tha e coltach gu bheil an t-adhar ag ràdh tapadh leat cuideachd.”
San leabaidh bheag, thug i taing airson trì rudan eile: a’ chluasag bhog, a’ phlaide bhlàth, agus an cadal a bha a’ tighinn mu thràth. Agus thusa? Dè a chòrd riut an-diugh? Innis e gu sàmhach, glè shàmhach, mus tuit thu nad chadal.
