“A-màireach! A-màireach! A-màireach!” Bha Pigúiça a’ leum sa ghàrradh, fon ghealaich, a’ bualadh a spògan san adhar. Leum Fofuxo còmhla rithe, dìreach airson companas.
“A-màireach tha am pàrtaidh agamsa!” sheinn i. “Bidh cèic ann! Agus bàlaichean-èadhair! Agus a’ chuideachd gu lèir!” Ach, às dèidh mu dheich leumannan, stad i. Sheas i a’ coimhead air a’ ghealaich.
“Fhofuxo...” “Seadh?” “Dè ma nach tig duine? Dè ma thuiteas a’ chèic às a chèile? Dè ma nach còrd am pàrtaidh rium? Dè ma bhios an t-uisge ann?”
Bha na ceistean a’ tighinn, tè às dèidh tè, luath, mar phop-coirce a’ spreadhadh. Dh’fhairich Pigúiça a bolg làn sradagan, a bha a’ dìreadh is a’ tuiteam gun stad.
“Tha mi a’ smaoineachadh gu bheil mi iomagaineach,” thuirt i. “Ach tha e na iomagain mhath. No dona. Chan eil fios agam.” “An dà chuid, uaireannan,” thuirt Fofuxo. “Nuair a bhios sinn a’ feitheamh ri rudeigin math, bidh am bolg luaineach. ’S e am miann a th’ ann gum bi am pàrtaidh ann a dh’aithghearr.”
Shuidh an dithis air an fheur. Choimhead Fofuxo suas ris an adhar, làn reultan.
“Tha beachd agam. Gabhaidh sinn gach dragh agus cuiridh sinn ann an reul e. Fanaidh e shuas an sin, a’ cumail faire, agus cha leig thu leas a ghiùlan.” Smaoinich Pigúiça. “An dèan mi sin?” “Nì.”
Thagh i reul bheag a bha a’ priobadh gu mòr, dlùth air a’ ghealaich. “Is e seo an tè airson ‘dè ma nach tig duine’.” Dh’fheuch i tè eile, rud beag nas motha. “Is e seo an tè airson na cèice.” Thagh i an treas tè, glè ìosal, cha mhòr a’ suathadh nan craobh. “Is e seo an tè airson an uisge.”
Gach turas a chuir i dragh air falbh, leig i a h-anail às gu slaodach: ffffùùù. Dh’fhuaraich na sradagan na broinn, aon às dèidh aon.
“A-nis,” thuirt Fofuxo, “smaoinichidh sinn air rud math a-màireach. Dìreach aon.” Dhùin Pigúiça a sùilean. “Nuair a thig Nina a’ ruith, leis an leum sin aice, airson mo ghlacadh na gàirdeanan.” “Cho brèagha,” thuirt Fofuxo.
Bha an oidhche sàmhach. Bha na reultan air gabhail thairis air a h-uile càil. Bha e coltach gun robh am pàrtaidh mu thràth an sin, a’ feitheamh, gu sàmhach, air cùl na h-oidhche. Thigeadh e san àm cheart, gun cabhag. Cha robh a dhìth ach gun tuiteadh Pigúiça na cadal airson gun ruigeadh a-màireach.
Chaidh an dithis a-steach. Dhìrich Pigúiça dhan leabaidh, agus laigh Fofuxo ri a taobh.
“A-màireach,” chagair i, gun leum, glè shàmhach. “A-màireach,” thuirt Fofuxo a-rithist.
Agus, le na draghan air an cumail anns na reultan agus rud math nan smuaintean, chaidil Pigúiça.
