Ann an Dogavios, bidh na sgòthan a’ gàireachdainn cha mhòr an-còmhnaidh. Ach feasgar, nochd sgòth ghlas aig fàire, le aodann dùinte, agus thòisich i ag ràdh: GRÙÙÙM.
Bha e na fhuaim mhòr, a thug air an talamh crith beagan. Sguir na clachan a sheinn. Dhùin na flùraichean.
Dh’àrdaich Pigúiça, a bha a’ cluich ri taobh an uillt, a cluasan. “Abair fuaim!” thuirt i. An uair sin mhothaich i gun robh cuideigin a dhìth. “Càite a bheil Rex?”
Sheall iad is sheall iad. Shnòtaich Fofuxo agus shuidhich e air tòrr de dhuilleagan mòra. Taobh a-staigh, bha rudeigin uaine a’ crith, agus earball fada a’ gluasad a-mach.
Chuir Pigúiça duilleag an dàrna taobh. Bha Rex an sin, air a fhilleadh na bhàla, le a ghàirdeanan goirid a’ còmhdach a chluasan. “A Rex?” dh’èigh i gu ìosal. “A bheil thu ceart gu leòr?”
“Chan eil eagal orm,” thuirt Rex, le guth air chrith. “’S e dìreach... tha beagan eagail orm. Ceart ma-thà, tha eagal mòr orm.” GRÙÙÙM! Leum e beagan.
Shuidh Pigúiça ri a thaobh. Cha tuirt i nach robh ann ach dad. Thuirt i dìreach: “Fhuair mise clisgeadh cuideachd a’ chiad turas.” Shuidh Fofuxo air an taobh eile, a’ dèanamh balla blàth de fhionnadh.
“A bheil fios agad dè tha mi a’ smaoineachadh?” thuirt Pigúiça. “Chan eil an sgòth sin crosta. Tha cadal oirre. Agus nuair a tha cadal mòr air cuideigin, bidh e a’ srannadh.” Choimhead Rex tro a chorragan. “A’ srannadh?” “Èist a-rithist.”
GRÙÙÙM, thuirt an sgòth. Rinn Fofuxo “Hunf” agus shrann e gu sàmhach, dìreach airson spòrs. Rinn Rex gàire. Shrann an sgòth a-rithist, agus fhreagair Fofuxo le srann eile. Shrann an dithis còmhla, agus leig Rex gàire beag às, agus an uair sin tè eile.
An uair sin thòisich an t-uisge, gu socair: plic, plic, ploc. Chuir Rex a cheann a-mach às na duilleagan. Bha an sgòth ghlas a’ falbh gu slaodach, a’ tarraing an uisge beag mar phlaide, agus aig an deireadh rinn i mèaran, grùm glè bheag, fada air falbh.
“Tha i a’ dol a chadal,” thuirt Rex. “Tha,” thuirt Pigúiça. “Dè mu do dheidhinn-sa?” Smaoinich Rex. “Tha mi a’ saoilsinn gu bheil mise cuideachd.”
Chaidh an triùir air ais gu cuas Rex, agus chòmhdaich Pigúiça am beul le mullach beag de dhuilleagan. Aig gach srann a thàinig bho fhad air falbh, thuirt i: “Oidhche mhath, a sgòth.” Agus fhreagair Rex, gu ìosal: “Oidhche mhath.”
Dh’fhàs na srannan cho fad às ’s gur gann a chluinneadh iad. Bha Rex mu thràth le a shùilean dùinte, a ghàirdeanan goirid a’ gabhail grèim air tòrr dhuilleagan, mar gum biodh e a’ gabhail grèim air an sgòth fhèin. Thuit Fofuxo na chadal goirid às dèidh sin. B’ i Pigúiça an tè mu dheireadh, ag èisteachd ris an uisge a’ tuiteam, plic, plic, plic, gus an do thionndaidh an t-uisge gu cadal.
