Bha rudeigin eadar-dhealaichte ann am beul Pigúiça. Nuair a chuireadh i a teanga rithe, rachadh an fhiacail bheag aig an aghaidh gliog, gliog, a-null ’s a-nall, mar dhoras preasa a chaidh fhàgail fosgailte.
“Fofuxo! Tha m’ fhiacail sgaoilte!” dh’èigh i, le a beul fosgailte farsaing airson ’s gum faiceadh e. “Dè ma thuiteas i? Dè ma bhios e goirt? Dè ma bhios mi gun fhiacail gu sìorraidh?”
Thàinig Fofuxo faisg, choimhead e gu cùramach, agus rinn e fiamh-ghàire. “’S e fiacail bhainne a th’ ann,” mhìnich e. “Bidh i a’ fàs corrach nuair a tha fiacail ùr, nas làidire, a’ tighinn fodha airson a h-àite a ghabhail.”
Smaoinich Pigúiça greiseag. Fiacail ùr, shìos an sin, a’ feitheamh ri a cothrom? Bha e coltach ri ciudha. Ach bha dragh oirre fhathast.
Am feasgar sin, nochd Fofuxo le cnàimh mòr na bheul, cho mòr ri being. Sheall Pigúiça air le a beul fosgailte. B’ e an cnàimh a bu bhrèagha a chunnaic i riamh. Agus cha b’ urrainn dhi bìdeag a thoirt às.
“Chan eil sin cothromach,” rinn i gearan, a’ suidhe air an t-slighe. “Leis an fhiacail seo chan fhaod mi ach brochan ithe.” Leig Fofuxo às an cnàimh agus laigh e ri a taobh. “Mas e sin e, ithidh sinn brochan còmhla an-diugh.”
Agus dh’ith iad e. Brochan blàth, bog, buidhe, gach aon às a bhobhla fhèin. Rinn Fofuxo uiread de dh’aodannan blasta, mar gum b’ e am biadh a b’ fheàrr san t-saoghal, ’s gun do thòisich Pigúiça a’ gàireachdainn.
Rinn i gàire cho mòr, cho mòr, le a beul fosgailte, gus an do dh’fhairich i gu h-obann plup beag bìodach. Agus an sin, sa bhobhla bhrochain, bha an fhiacail bheag gheal, a’ coimhead suas oirre.
“Thuit i!” thuirt i le iongnadh. “Agus cha do ghoirtich e idir!” Chuir i a teanga san toll bheag. Bha e èibhinn. Bha e coltach ri uinneag bheag ùr na beul.
Dh’innis Fofuxo dhi gum bi na fiaclan bainne ann an Dogavios air an toirt dha na flùraichean. Chaidh an dithis chun an lios fhlùraichean faisg air an taigh, agus chuir Pigúiça an fhiacail gu faiceallach am meadhan nan neòinean.
“Tapadh leibh airson a cumail sàbhailte,” thuirt i. Agus fhreagair an neòinean a bu shine, ann an guth beag bileagach: “Tapadh leatsa airson a toirt thugainn. Thoir deagh aire don fhiacail ùr.”
Air an oidhche, san leabaidh bheag, bha Pigúiça fhathast a’ cur a teanga ris an uinneig bheag na beul. Uaireannan rachadh fead aiste gun fhiosta, fiùùù, agus dhèanadh i gàire sàmhach.
Shìos anns na càirean dorcha, bha an fhiacail ùr a’ feitheamh ri a cothrom, gun chabhag sam bith. Agus cha robh cabhag air Pigúiça nas motha. Dhùin i a beul, dhùin i a sùilean, agus chaidil i, a’ bruadar mun chnàimh mhòr a bhiodh i a’ cagnadh latha brèagha air choreigin.
