Ann an Dogavios, nuair a thòisicheas an t-adhar pinc a’ fàs purpaidh, bidh na flùraichean a’ dùnadh am bileagan agus ag ràdh “oidhche mhath” gu sàmhach. B’ e sin an uair a b’ lugha a chòrd ri Pigúiça.
B’ e cuilean husky a bh’ innte, le sùilean gorma, agus bha i dàna mu chòrr is a h-uile càil. Bhiodh i a’ streap chreagan àrda, a’ leum thar lòin mhòra, agus a’ snòtadh dhaolagan gun eagal sam bith. Ach an dorchadas... b’ e sin rud eile.
An oidhche sin, cho luath ’s a chaidh an solas às san taigh bheag, chunnaic Pigúiça faileas fada air a’ bhalla. Bha gàirdeanan caola air, làn chorragan. “Fofuxo!” ghlaodh i. “Tha uilebheist le mìle corrag an seo!”
Nochd Fofuxo aig an doras, mòr is òr-bhuidhe, le fhionnadh uile troimh-a-chèile leis a’ chadal. Thug e sùil air a’ bhalla agus air an uinneig, agus rinn e fiamh-ghàire. “Am bu toil leat a dhol a-mach còmhla rium a choimhead air an uilebheist seo gu dlùth?”
Dh’fhosgail Pigúiça a sùilean gu farsaing. A-mach? Anns an dorchadas? Ach shìn Fofuxo a spòg thuice, agus bha a spòg blàth is bog. Tharraing i anail mhòr agus dh’fhalbh i, dlùth ri a thaobh.
A-muigh, cha robh san uilebheist le mìle corrag ach geug na craoibhe sa ghàrradh, a’ luasgadh sa ghaoith. “Ò,” thuirt Pigúiça. “Chan eil annad ach geug.” Rinn a’ gheug gìosgan beag, dìosg, dìosg, mar gum biodh i ag iarraidh mathanas.
Choisich iad beagan eile, gu ruige an rèidhlean. Agus an uair sin stad Pigúiça gu h-obann. Ann am meadhan an dorchadais, las solas beag. An uair sin fear eile. An uair sin deich. An uair sin uimhir ’s nach b’ urrainn dhi an cunntadh.
“Cuileagan-soillse!” thuirt Fofuxo ann an cagar. “Cha nochd iad ach nuair a bhios e glè dhorcha. Nam biodh an saoghal soilleir fad na h-oidhche, chan fhaiceadh sinn am pàrtaidh seo idir.”
Shuidh Pigúiça air an fheur a’ coimhead. Bha na cuileagan-soillse a’ dol suas is sìos, a’ priobadh gu slaodach, mar reultan beaga a chuir romhpa fuireach nas fhaisge air an talamh. Bha clachan an rèidhlein a’ seinn gu h-ìosal.
“Mar sin chan e dìreach dorchadas a th’ anns an dorchadas,” thuirt i. “’S e an t-àite far am bi na solais bheaga a’ cluich.” Chrom Fofuxo a cheann, agus laigh e sìos ri a taobh.
Thàinig aon chuileag-shoillse a laighe air bàrr na sròine aig Pigúiça. Bha i a’ coimhead oirre cho dian ’s gun deach a sùilean cam, agus rinn an dithis gàire cho sàmhach ’s nach do dhùisg iad na flùraichean.
Nuair a thill iad dhachaigh, bha faileas na gèige fhathast air a’ bhalla. Ach a-nis bha fios aig Pigúiça cò bh’ ann. “Oidhche mhath, a gheug,” thuirt i.
Chuir i car dhith fhèin san leabaidh bheag, chuir i a sròn fo a h-earball molach, agus rinn i mèaran fada. Phriob a sùilean gorma. Aon uair. Dà uair. Agus dhùin iad gu socair.
Is dòcha gu bheil cuileag-shoillse a’ cluich faisg air an uinneig agadsa an-dràsta. Leig leatha deàrrsadh, agus dùin thusa do shùilean beaga cuideachd.
