Dhùisg Pigúiça ann am meadhan na h-oidhche agus chunnaic i rudeigin.
Fon leabaidh, san dubhar, bha gàirdean fada, bog, sìnte a-mach. Nas fhaide air ais, bha tòrr mòr dorcha, brùite, le pìos crochte a bha coltach ri cluais. Tharraing Pigúiça a’ phlaide gu a sròn. Dh’fhàs a sùilean gorma cruinn mar dhà ghealaich.
“Fofuxo,” chagair i, anns a’ ghuth bu chaoile a bh’ aice. “Tha uilebheist fon leabaidh agam.” Dh’èirich Fofuxo, a bha a’ cadal san leabaidh bheag ri taobh, gu slaodach. Shuath e a shùilean agus choimhead e far an robh i a’ comharrachadh.
“Hmm,” thuirt e. “Gu dearbh. Tha rudeigin an sin.” Rug Pigúiça air a’ phlaide nas teinne. Bha i an dòchas gun can e nach robh ann ach dad. Ach bha Fofuxo na charaid onarach, agus chan eil caraidean onarach ag ràdh nach eil ann ach dad nuair a chì thu rudeigin.
“A bheil fios agad dè a nì sinn le dìomhaireachd?” dh’fhaighnich e. “Coimheadaidh sinn gu dlùth. Còmhla. Le solas.” Rinn e fead ìosal chun na h-uinneige, agus thàinig cuileag-shoillse a-steach, a’ deàrrsadh buidhe. Laigh i air sròn Fhofuxo, mar lòchran beag.
Chrùb an dithis. Bha Pigúiça air thoiseach, ach gu math dlùth ri Fofuxo. Ceum. Ceum eile. Dh’fhàs an solas beag nas fhaisge air an dubhar. An uair sin ràinig an solas e. Agus thàinig an t-uilebheist gu bhith na rud eile.
B’ e stocainn stiallach a bh’ anns a’ ghàirdean fhada, dìreach aon, a bha Pigúiça air a thilgeil an sin sa mhadainn agus air dìochuimhneachadh. B’ e an còta gorm a bh’ anns an tòrr brùite, air tuiteam air slipear. Agus b’ e cochall a’ chòta a bha anns a’ chluais, air a phasgadh gu aon taobh.
Sheas Pigúiça a’ coimhead. An uair sin rinn i gàire tro a sròin, beag agus rud beag iomagaineach. An uair sin gàire nas motha. An uair sin gàire cho mòr ’s gun robh aice a beul a chòmhdach gus nach dùisgeadh i na nàbaidhean. “’S e stocainn a th’ ann!” chagair i, a’ gàireachdainn. “Bha eagal orm ro stocainn!” “Stocainn fìor fhada,” thuirt Fofuxo, dùrachdach. “Gheibheadh i clisgeadh air duine sam bith.”
“An urrainn dhomh ainm a thoirt oirre?” “Gu dearbh.” Smaoinich Pigúiça. “Maighstir Stocainn. Agus is e a’ Bhean Chochaill an còta.”
Phasg iad an còta, chuir iad an stocainn san drathair, agus chaidh a’ chuileag-shoillse timcheall an t-seòmair beagan mus do thill i chun na h-uinneige, a’ priobadh oidhche mhath.
Laigh Pigúiça san leabaidh, a’ faicinn na bha fodha a-nis dìreach mar àite dorcha, falamh, coltach ri àite sam bith eile. Bha an t-eagal air a dhol à sealladh, air leaghadh ann an solas na cuileige-soillse.
“Fofuxo?” “Seadh?” “Tapadh leat airson coimhead còmhla rium.” “An-còmhnaidh,” thuirt e, agus thill e dha leabaidh bheag fhèin.
Rinn Pigúiça fiamh-ghàire san dorchadas. Dhùin i a sùilean. Bha an seòmar sàmhach is sàbhailte, agus chaidil i gu sgiobalta.
