Bu toil le Trici sgrùdadh. An latha sin, chunnaic i dealan-dè gorm agus lean i e. An uair sin chunnaic i fear eile, agus lean i sin cuideachd. Nuair a choimhead i mun cuairt, bha i ann an coille nach fhaca i riamh.
Bha na craobhan àrd, le stocan tiugh, agus bha iad uile coltach ri chèile. Bha a’ ghrian mu thràth a’ fàs orains. Thionndaidh Trici gu deas. Thionndaidh i gu clì. Cha robh fios aice tuilleadh dè an taobh a bha an taigh.
Shuidh i. Bha a cridhe, a bha beag, a’ dèanamh tum-tum-tum gu luath. Thòisich aon de a sùilean a’ fàs fliuch.
“Socair,” thuirt i rithe fhèin. “Tha Antaidh Muineal an-còmhnaidh ag ràdh: nuair a tha thu air chall, fuirich san aon àite agus tarraing anail.” Tharraing i anail mhòr. Leig i às i gu slaodach. Tharraing i anail mhòr a-rithist. Leig i às. Dh’fhàs a cridhe nas sàmhaiche.
An uair sin dh’èist i. Glè shàmhach, bho àite air choreigin: hmmm, hmmm. B’ e crònan cloiche a bh’ ann.
“Na clachan a sheinneas!” chuimhnich Trici. “Tha iad a’ fuireach faisg air an taigh agam.” Ach bha am fuaim a’ tighinn bho iomadh taobh. Dè an t-slighe cheart?
Chaidh i chun a’ chiad chloiche, beag is glas. Bha a’ chlach a’ seinn glè lag. “Hmm.” Chaidh i chun na dàrna tè, rud beag nas motha. “Hmmm.” Bha gach clach a’ seinn rud beag nas àirde na an tè roimhpe.
“Sin e!” thuirt Trici. “Mar as fhaisge air an taigh, ’s ann as àirde a sheinneas iad!” Agus lean i na clachan, tè às dèidh tè, mar a leanadh tu lorgan.
Aig gach ceum, dh’fhàs an t-adhar nas dorcha agus las na reultan. Ach dh’fhàs na clachan nas làidire, agus an ceòl nas soilleire. B’ e òran tàlaidh a bh’ ann, agus mhothaich Trici gun robh e aice air a’ chridhe mu thràth.
Chaidh i seachad air leabaidh fhlùraichean a thionndaidh thuice. “Oidhche mhath, a Thrici,” chagair iad. Rinn i fiamh-ghàire agus lean i oirre.
An uair sin, air thoiseach, chunnaic i solas blàth. B’ e uinneag an taighe aice a bh’ ann. Agus aig an doras bha Antaidh Muineal, le a h-amhach sìnte a h-uile taobh, a’ sireadh.
“A Thrici!” dh’èigh i. “Chaidh mi air chall, ach stad mi, tharraing mi anail, agus lean mi na clachan!” thuirt Trici, a’ ruith. Chuir Antaidh Muineal a h-amhach timcheall oirre, turas slàn.
“Tha mi cho moiteil asad,” thuirt Antaidh Muineal. “Thig e air a h-uile duine a dhol air chall. Is e an rud as cudromaiche fios a bhith agad dè nì thu nuair a thachras e.”
An oidhche sin, chaidil Trici leis an uinneig leth-fhosgailte. A-muigh, bha na clachan a’ seinn an òrain thàlaidh, hmmm, hmmm, gu h-ìosal, mar gum biodh iad ag ràdh: tha sinn an seo, tha sinn an seo. Agus chaidil Trici, blàth.
