
Fada bho Dhogavios, às dèidh iomadh cuan, tha eilean de dheigh, beanntan-teine agus eich bheaga mholach. ’S e Innis Tìle an t-ainm a th’ air. Sa gheamhradh an sin, chan fhaicear a’ ghrian ach car ùine bheag, agus an uair sin thèid i a chadal a-rithist.
“Agus dè nì iad san dorchadas?” dh’fhaighnich Pigúiça, le sùilean mòra. Rinn Fofuxo gàire. Bha e air a h-uile càil a leughadh ann an leabhar.
“Air Oidhche Nollaige, bheir na teaghlaichean an sin leabhraichean do chèile mar thiodhlacan”, thuirt e. “An uair sin pasgaidh gach duine e fhèin ann am plaide, gabhaidh e deoch bhlàth agus caithidh e an oidhche a’ leughadh. Canaidh iad Jólabókaflóð ris. Tha sin a’ ciallachadh tuil leabhraichean na Nollaig.”
Dh’fheuch Pigúiça ris an ainm a ràdh agus thàinig e a-mach mar “jóla-bóla-flóti”. Ach b’ ann gu mòr a chòrd e rithe. “Tuil leabhraichean! An dèan sinn tè an seo?”
Agus mar sin a bha. Thagh gach cuilean den chuideachd leabhar airson a thoirt do chuideigin eile. Phaisg Bolota leabhar reasabaidhean, gu dearbh. Thagh Tico leabhar mu àiteachan-falaich. Thagh Nina leabhar òrain.
Bha Pigúiça ann an teagamh. Dè bheireadh i do Fhofuxo? Mar sin thug i bhon sgeilp an leabhar a bu thoigh leatha, an tè mu na reultan, le còmhdach air a chaitheamh bho bhith ga fhosgladh cho tric. “Leugh mi seo iomadh turas”, thuirt i. “Mar sin tha pìos bhuamsa na bhroinn.”
Feasgar na h-Oidhche Nollaige, choinnich iad uile ann an gàrradh na coille, far a bheil an Leabhar Mòr a’ fuireach: leabhar mòr, an-còmhnaidh fosgailte, le dealbhan de spòg, de sgòth, de bhoinne agus de reul air na duilleagan. Ann an Dogavios, bidh e a’ sgaoileadh deàlraidhean a h-uile turas a leughas cuideigin a-mach.
Shuidh Pigúiça is Fofuxo air cùl an Leabhair Mhòir, ri taobh a chèile, agus leugh iad còmhla sgeulachd mu reul a chaill an rathad dhachaigh. Aig gach duilleag, dh’èirich deàlraidhean san adhar, agus shnàmh na seilleanan timcheall, fiosrach, mar gum biodh iad ag iarraidh leughadh cuideachd.
An uair sin thàinig an iomlaid. Dh’fhosgail Fofuxo pasgan Phigúiça agus chuir e a shròin ris a’ chòmhdach chaithte. “A-nis tha fios agam dè an duilleag as fheàrr leat”, thuirt e. “An tè a dh’fhosglas leatha fhèin.” Rinn Pigúiça gàire. Bha sin fìor.
Agus thug Fofuxo dhi leabhar ùr, beag, mu husky a bha a’ fuireach san t-sneachd agus aig an robh sùilean gorma. “Dìreach coltach rium-sa!” dh’èigh i.
Air an oidhche, chaidh gach duine dhan taigh aige fhèin agus dhan leabaidh aige fhèin, mar a nì teaghlaichean Innis Tìle. Phaisg Pigúiça i fhèin sa phlaide, le bobhla bainne blàth ri a taobh agus an leabhar ùr fosgailte air a h-uchd.
Leugh i a’ chiad duilleag. Leugh i an dàrna tè. Air an treas tè, thòisich na litrichean a’ dannsa gu slaodach. Dh’fhàs a sùilean gorma trom, trom.
Dh’fhan an leabhar fosgailte air a bolg, ag èirigh is a’ tuiteam, ag èirigh is a’ tuiteam, mar bhàta beag.
Agus thusa? Dè an leabhar a bhiodh tu ag iarraidh fhaighinn oidhche mar seo? Tagh fear gu math brèagha, agus leig leis cadal faisg ort.
