Cò bha a’ caoineadh as àirde ann an Dogavios an t-seachdain sin? Cha b’ e a’ ghaoth. Cha b’ e na clachan. B’ e Bleideag, am bràthair beag ùr aig Pigúiça, a bha dìreach air ruighinn, is nach robh nas motha na stocainn air a pasgadh.
Bha a h-uile duine airson Bleideag fhaicinn. Thug Bolota leatha clobhdan beag bog. Thug Nina leatha flùr beag a sheinneadh tàladh. Thàinig fiù ’s na sgòthan a-nuas beagan airson sùil a thoirt a-steach air an uinneig.
Bha Pigúiça na seasamh ann an oisean, le a gàirdeanan paisgte. Uill, le a spògan paisgte. “Chan eil duine a’ coimhead ormsa tuilleadh,” rinn i gearan. “Chan fhaic iad ach esan. Chan urrainn dha dad a dhèanamh. Chan eil e ach a’ cadal is a’ caoineadh.”
Chuala Fofuxo i, ach cha tuirt e dad aig an àm. An ath latha, thug e cuireadh dhi coiseachd sìos gu ceàrnag a’ bhaile, agus thug iad Bleideag leotha cuideachd, air a phasgadh gu seasgair.
Bha a’ cheàrnag làn chuileanan. Cho luath ’s a chunnaic iad Fofuxo, ruith iad uile thuige agus shreap iad air, air a dhruim, air a cheann, air a chluasan. Shuidh Fofuxo sìos a’ gàireachdainn, a’ leigeil leis na cuileanan streap.
B’ ann an uair sin a dhùisg Bleideag agus a thòisich e a’ caoineadh. Uaaaa! Dh’fheuch Bolota ri a thulgadh. Cha do dh’obraich e. Dh’fheuch Nina ri seinn. Cha do dh’obraich sin nas motha. Agus bha Fofuxo cho làn chuileanan ’s nach b’ urrainn dha gluasad.
Leig Pigúiça osna, chaidh i faisg air a bràthair, agus rinn i an t-aodann èibhinn a b’ fheàrr a b’ aithne dhi: a teanga gu aon taobh, aon sùil dùinte, agus a cluasan air ais.
Stad Bleideag a chaoineadh. Choimhead e. Phriob e. Agus leig e gàire beag bìodach, a’ chiad ghàire na bheatha.
Dh’fhàs a h-uile duine sa cheàrnaig sàmhach. “Rinn e gàire riutsa,” thuirt Fofuxo, bho shìos fo na cuileanan. “Chan eil duine eile a bheir air gàire mar sin a dhèanamh ach thusa.”
Dh’fhairich Pigúiça rudeigin blàth na broilleach. Rinn i an t-aodann a-rithist. Rinn Bleideag gàire a-rithist. Rinn i aodann ùr, le a dà chluais air adhart. Agus rinn esan gàire na bu mhotha buileach.
“Nuair a dh’fhàsas e mòr,” thuirt Pigúiça, “ionnsaichidh mi dha mar a ruitheas e, mar a leumas e thar lòn, agus mar a nì e aodannan èibhinn. ’S mise a phiuthar mhòr, fhios agad.” “Tha fios agam,” thuirt Fofuxo. “Tha e fortanach.”
Air an oidhche, bha Bleideag a’ cadal na chreathail bheag, ri taobh na leapa aig Pigúiça. Bho àm gu àm dhèanadh e fuaim beag, agus shìneadh ise a spòg a-mach agus bheanadh i dha gu socair.
“Oidhche mhath, Bleideag,” thuirt Pigúiça ann an cagar. Leig am bràthair beag osna. Leig a phiuthar mhòr osna cuideachd. Agus chaidil an dithis, gach aon san oisean bheag aige fhèin, a’ tarraing an anail gu slaodach, còmhla ri chèile.
