Ìsd. Ma bhios tu glè shàmhach, is dòcha gun cluinn thu, fada air falbh, fuaim sgiathan bog, fùùm, fùùm. ’S e Dracao a th’ ann, an dràgon uaine as diùide ann an Dogavios, a’ trèanadh am falach.
Bha Dracao uabhasach mòr, le lannan uaine deàlrach, agus bha e a’ fuireach ann an uamh chriostalan. Bha e a’ sgiathalaich glè mhath nuair a bha e na aonar. Ach nan coimheadadh duine air, dh’fhàsadh a sgiathan cho bog ri spaghetti.
An latha sin b’ e Fèill nan Sgòthan a bh’ ann. Bha na cuileanan a’ leum bho sgòth gu sgòth, a’ dol tro chearcallan dathte, agus a’ sleamhnachadh sìos stiallan a’ bhogha-froise. Bha Pigúiça is Fofuxo ann cuideachd.
Thàinig Dracao gu slaodach, a’ feuchainn ri falach air cùl sgòth bhig. Bha earball ri fhaicinn air aon taobh, a shròn air an taobh eile. “Tha mi airson sgiathalaich tron chearcall mhòr,” thuirt e ann an cagar ri Pigúiça. “Ach bidh a h-uile duine a’ coimhead.”
“Siuthad!” thuirt Pigúiça. Tharraing Dracao anail mhòr, sgaoil e a sgiathan agus dh’èirich e. Stad na cuileanan uile a choimhead. Agus an uair sin dh’fhàs a sgiathan bog, rinn e car a’ mhuiltein cam, agus thuit e, plup, air sgòth bhog.
Cha do rinn duine magadh. Cha robh ann ach “ooooh” de dh’iongnadh. Ach bha uiread de nàire air Dracao ’s gun do chuir e a cheann fo a sgèith. “Chan eil mi math air sgiathalaich air beulaibh chàich,” thuirt e.
Shuidh Fofuxo ri a thaobh, agus dh’atharraich a shùilean, a bha òr-bhuidhe, gu dath òmair. “A bheil fios agad cò a thuit a’ chiad turas a dh’fheuch iad ris a’ chearcall?” dh’fhaighnich e.
“Mise!” dh’èigh Tico, an dachshund, bhon ath sgòth. “Chaidh mo ghlacadh sa mheadhan, leth dhìom air aon taobh is leth air an taobh eile!” Agus dh’innis Nina, am pùdal, gun do shleamhnaich i sìos am bogha-frois air a druim. Bha sgeulachd tuiteim aig a h-uile duine.
Thug Dracao a cheann a-mach bho a sgèith. “Thuit a h-uile duine?” “A h-uile duine,” thuirt Pigúiça. “Agus dh’fheuch a h-uile duine a-rithist. Seall ormsa a-mhàin, chan ann orrasan. Leig ort nach eil ach mise a’ coimhead.”
Choimhead Dracao air Pigúiça a-mhàin, air a sùilean gorma, daingeann. Sgaoil e a sgiathan a-rithist, fùùm, fùùm, dh’èirich e gu slaodach, agus chaidh e dìreach tro mheadhan a’ chearcaill mhòir gun suathadh ann.
Leum na cuileanan le toileachas air na sgòthan. Agus las Dracao suas, uaine is deàlrach bho cheann gu earball, oir ’s e sin a thachras dha nuair a bhios e toilichte.
Nuair a thàinig an oidhche, cha robh duine airson falbh. Laigh na cuileanan air na sgòthan boga, agus chuir Dracao car dheth fhèin nam meadhan, a’ deàlradh gu fann, mar sholas beag ri taobh na leapa.
Chuir Pigúiça i fhèin gu seasgair ri a bhroinn bhlàth. “An sgiathalaich thu a-rithist a-màireach?” dh’fhaighnich i. “Sgiathalaichidh,” thuirt Dracao, a’ dèanamh mèaran a chuir sgòth bheag smùide a-mach.
Shuas ann an adhar Dogavios, thuit iad uile nan cadal fo sholas uaine, socair dràgoin a bha dìreach air fàs rud beag nas dàna.
