Bha Pigúiça salach. Glè shalach. Bha poll air a sròin, poll air a casan, poll air a h-earball, agus fiù ’s beagan poill am broinn a cluaise.
“Àm an amair,” thuirt Fofuxo.
“Dè an t-amar?” thuirt Pigúiça, a’ priobadh. “Tha mise cho glan ri sgillinn ùr.” Agus thuit cnap poill bho a smig, plap, dìreach air beulaibh Fofuxo.
Chùm Fofuxo air ais a ghàire. “Cho glan ri sgillinn ùr, an e?”
“Tha amar leamh,” thuirt Pigúiça, a’ dol am falach air cùl preas. “Tha an t-uisge fliuch. Thèid an siabann nam shùil. Feumaidh mi fuireach gun ghluasad. Agus an uair sin bidh fàileadh siabainn orm, chan e fàileadh coin!”
Smaoinich Fofuxo greiseag bheag. An uair sin thuirt e: “Ceart gu leòr. Mar sin chan eil amar ann an-diugh. An-diugh tha sinn a’ dol tarsainn an locha.”
Nochd ceann Pigúiça às a’ phreas. “Tarsainn an locha?”
Ann an loch na coille, bha sreath de chlachan cruinne, tè às dèidh tè, gu ruige an cladach eile. Nuair a leumadh cuideigin orra, sheinneadh gach clach nòta eadar-dhealaichte. Do. Re. Mi.
Leum Pigúiça air a’ chiad tè. Do! Leum i air an dàrna tè. Re! Leum i air an treas tè. Mi! Sheinn an ceathramh tè cho caol ’s gun robh i coltach ri eun beag. Bha an t-uisge a’ spairteadh air a casan, agus bha am poll a’ tighinn dhith gun fhios dhi. Air a’ chòigeamh cloich, shleamhnaich i beagan agus, splais, fhliuch i a broinn gu lèir. An àite gearan a dhèanamh, rinn i gàire.
Ann am meadhan an locha, bha an t-uisge tana is blàth bhon ghrèin. Bha flùraichean cruinne a’ fàs an sin, agus nuair a thigeadh cuideigin faisg orra, leigeadh iad a-mach builgeanan de chop cùbhraidh. Chaidh Pigúiça car mu char am measg nam builgean. Sgrìob Fofuxo a druim gu socair le a spòig, agus rinn e ad de chop air a ceann.
“Seall, Fofuxo! ’S e cèic co-là-breith a th’ annam!”
Nuair a ràinig iad an taobh eile, chrath Pigúiça i fhèin gu lèir, frrrrr, agus chaidh uisge anns gach àite. Bha a fionnadh geal is liath a-rithist, bog is le fàileadh fhlùraichean. Laigh an dithis air cloich bhlàith airson tiormachadh, fhad ’s a bha a’ ghrian a’ dol fodha air cùl nan craobhan.
“Fofuxo,” thuirt Pigúiça, le guth bog. “An tèid sinn tarsainn an locha a-rithist a-màireach?”
“Thèid,” thuirt esan. “Uair sam bith a bhios poll ann.”
An oidhche sin, chuir Pigúiça car dhith fhèin san leabaidh bheag, cho bog ri sgòth. Ghabh i fàileadh a spòig fhèin: fàileadh fhlùraichean. A-muigh, bha clachan an locha fhathast a’ seinn, nas ìsle ’s nas ìsle. Rinn i mèaran aon uair. Rinn i mèaran dà uair. Agus chaidil i, glan dha-rìribh.
