Bha an leabaidh ùr aig Pigúiça cho gorm ri a sùilean, cho bog ri sgòth, agus bha cluasag oirre ann an cumadh cnàimh. B’ i an leabaidh a bu bhrèagha ann an Dogavios. Agus bha i falamh a h-uile h-oidhche.
Oir a h-uile h-oidhche, dìreach aig àm cadail, thogadh Pigúiça a’ chluasag-chnàimh agus shnàigeadh i gu sàmhach a-null chun na leapa aig Fofuxo. Shreapadh i suas, chuireadh i trì cuairtean dhith, agus chuireadh i car dhith fhèin ri a bhroinn.
Bha Fofuxo glè mhòr aiste. Ach bha Pigúiça a’ breabadh na cadal. Bhreabadh i a chluas, a shròn, an t-earball aige. Aon oidhche, bhruadair i gun robh i a’ ruith às dèidh dealan-dè, agus phut i Fofuxo a-mach às an leabaidh gu tur.
“Pigúiça,” thuirt e sa mhadainn, le a chluais air a filleadh an rathad ceàrr. “Saoilidh mi gu bheil an t-àm ann dhut an leabaidh agad fhèin fheuchainn.” “Ach bidh mi nam aonar an sin,” fhreagair i gu sàmhach.
An oidhche sin, chaidh an dithis a-mach don achadh faisg air craobh nan solas beaga. Bha an t-adhar làn reultan. Gu h-obann, chaidh rionnag thuiteamach tarsainn an adhair, sùùùm, a’ fàgail slighe shoilleir às a dèidh.
“Dèan miann!” thuirt Fofuxo. Dhùin Pigúiça a sùilean gu teann. “Tha mi ag iarraidh gun a bhith aonaranach nam leabaidh fhèin,” ars ise.
Air an t-slighe dhachaigh, bha beachd aig Fofuxo. Chuidich e Pigúiça gus an leabaidh ghorm a shlaodadh faisg air an uinneig. Às an sin chìtheadh i an t-adhar gu lèir, agus doras an t-seòmair aigesan cuideachd, dìreach air an taobh eile.
An uair sin thog e clach bheag rèidh às a’ ghàrradh, tè den fheadhainn a bhios a’ seinn gu sàmhach, agus chuir e i ri taobh na cluasaig-chnàimh. “Seinnidh i fad na h-oidhche,” thuirt e. “Agus ma bhuaileas tu am balla trì tursan, buailidh mise trì tursan air ais.”
Laigh Pigúiça sìos. Bha an leabaidh bog dha-rìribh. Bha a’ chlach bheag a’ seinn hmmm, hmmm, gu slaodach. Tron uinneig bha na reultan a’ priobadh, agus chaidh sgòth ghàireachail seachad, a’ crathadh làimhe.
Ach bha aice ri dearbhadh. Gnog, gnog, gnog, bhuail i am balla. Agus thàinig an fhreagairt às an taobh eile: gnog, gnog, gnog. Rinn Pigúiça fiamh-ghàire san dorchadas. Bha e ann. Faisg oirre. Dìreach na leabaidh fhèin.
Choimhead i air an adhar, a’ feitheamh ri rionnag thuiteamach eile. Dh’fhuirich i greiseag. Dh’fhuirich i greiseag eile. Dh’fhàs a sùilean trom, agus bha a’ chlach bheag fhathast a’ seinn.
An uair sin thuig i rudeigin: bha am miann air obrachadh. Bha i na leabaidh fhèin agus cha robh i aonaranach idir. Bha na reultan aice, a’ chlach bheag, an uinneag, agus an gnog, gnog, gnog air taobh eile a’ bhalla.
Chuir Pigúiça a gàirdeanan mun chluasaig-chnàimh, shìn i a casan gun duine a bhreabadh, agus rinn i mèaran fada, fada.
Agus chaidil i fad na h-oidhche, blàth is seasgair, san leabaidh ghorm. Air taobh eile a’ bhalla, chaidil Fofuxo cuideachd, le a dhà chluais san àite cheart.
