Bha an taigh beag ro shàmhach. Cha robh fuaim chasan mòra ann, no tuc-tuc earball Fhofuxo a’ bualadh air an talamh.
Madainn, bha e air a dhol tarsainn na cnuic airson sìol a thoirt às a’ mhargadh air taobh eile a’ ghlinne. Mus deach e, thug e pòg-sròine do Phigúiça air a clàr-aodainn agus gheall e: “Tillidh mi nuair a lasas a’ chiad reul.”
Chuir Pigúiça seachad an latha. Chluich i le Bolota, tharraing i dealbh san talamh, dh’ith i a briosgaid. Ach dh’fhàs an t-adhar pinc agus an uair sin purpaidh, agus cha tàinig Fofuxo.
Shuidh i aig an uinneig agus rinn a bolg snaidhm bheag. “Dè ma chaill e an t-slighe? Dè ma tha an rathad ro fhada? Dè ma...”
Dh’fhosgail flùr a bha a’ fuireach air leac na h-uinneige, den t-seòrsa a fhreagras nuair a thig thu faisg, sùil bhileig. “An do gheall e?” dh’fhaighnich e. “Gheall,” thuirt Pigúiça. “A bheil e an-còmhnaidh a’ cumail na tha e a’ gealltainn?” Smaoinich Pigúiça.
Chuimhnich i air an uair a gheall Fofuxo a teagasg ciamar a leanas lorgan, agus theagaisg e. Chuimhnich i air an uair a gheall e fuireach ri a taobh san dorchadas, agus dh’fhan e. “An-còmhnaidh,” fhreagair i. “Mar sin thig e,” thuirt am flùr, agus dhùin e a shùil bheag.
Bha feitheamh fhathast doirbh. Ach lorg Pigúiça gu bheil e nas fhasa feitheamh le spògan trang. Mar sin chuir i air dòigh leabaidh Fhofuxo, ri taobh na tè aice, agus shìn i a phlaide. Lìon i am bobhla le uisge ùr. Agus pheant i, le a spòg làn peant, postair: FÀILTE, A FHOFUXO.
Dh’fhàs an t-adhar rud beag nas dorcha. Fhathast gun reul. Tharraing Pigúiça anail mhòr agus dh’fhan i a’ coimhead, le a sùilean gorma fosgailte farsaing.
Agus an uair sin, shuas san oisean, phriob solas beag. “A’ chiad reul!” chagair i.
Chùm i a h-anail agus dh’èist i. Fada air falbh, glè fhada air falbh, thàinig fuaim bheag: tuc... tuc... tuc... Spòg mhòr, spòg mhòr, spòg mhòr. Agus, aig lùb na slighe, nochd Fofuxo, leis a’ phoca shìl air a dhruim, sgìth agus a’ gàireachdainn.
Ruith Pigúiça agus cha mhòr nach do leag i e leis an toileachas. “An do ràinig mi ann an àm?” dh’fhaighnich e. “Thàinig thu nuair a las a’ chiad reul,” thuirt i. “Gheall mi,” thuirt e, agus chuartaich e i le a shròin.
An dèidh an dinneir, shuidh an dithis a-muigh agus choimhead iad air reul bhlàth a bha a’ priobadh gu slaodach shuas san adhar. Dh’innis Fofuxo mu a latha, gu ìosal: am margadh, na sìl, seilcheag a bha a’ reic piobair.
Cha chuala Pigúiça an deireadh tuilleadh. Chuir i a ceann ris agus dhùin i a sùilean, a’ faicinn rud glè shìmplidh: an neach a tha a’ gràdhachadh agus a’ gealltainn, tillidh e an-còmhnaidh, eadhon ged a tha an rathad fada.
Shuas, phriob an reul aon turas eile. Agus cha robh an taigh beag ro shàmhach tuilleadh. Bha fuaim shocair dà chridhe a’ cadal ann.
