Bha na bogsaichean uile nan càrn aig an doras.
Ann an aon dhiubh bha a’ phlaide aig Pigúiça. Ann am fear eile, am ball beag dearg agus am bobhla uisge. Anns an fhear a bu lugha, bha durcan giuthais a lorg i air a’ chiad latha sneachda.
B’ e latha na h-imrich a bh’ ann. Bha Pigúiça gu bhith a’ fuireach ann am bothan ùr, air taobh thall a’ chnuic. Ach bha i na suidhe ann am meadhan an t-seann taighe bhig, gun togradh sam bith falbh.
“Chan eil mi airson falbh,” thuirt i ri Fofuxo, a bha air tighinn a chuideachadh. “Tha an uinneag agam an seo. ’S ann tron uinneig seo a chì mi a’ ghealach. Dè mura bi gealach aig a’ bhothan ùr?”
Smaoinich Fofuxo greiseag. “Seo na nì sinn. Bheir sinn an taigh beag leinn.”
“Chan urrainn dhut taigh a thoirt leat, Fofuxo!”
“’S urrainn,” thuirt e. “Tha taigh air a dhèanamh de na rudan againn. Den phlaide agad. Den bhall agad. Den fhàileadh agad. Tha àite airson sin uile sna bogsaichean.”
Mar sin chaidh iad suas an cnoc, a’ giùlan nam bogsaichean. Bha Pigúiça air thoiseach, leis an durcan na beul, gu cùramach, cùramach.
Bha mullach tughaidh air a’ bhothan ùr agus stuadh ròsan aig an doras. Nuair a chaidh Pigúiça fodha, chrath na ròsan agus thuirt iad, uile còmhla: “Fàilte!” Ghabh i clisgeadh beag, agus an uair sin rinn i gàire.
A-staigh, bha fàileadh ùr air a h-uile càil. Rinn an làr dìosg eadar-dhealaichte. Chuir Pigúiça am ball ann an aon oisean, am bobhla uisge san oisean eile agus an durcan dìreach air an uinneig. An uair sin sgaoil i a’ phlaide agus chaidh i car mu char oirre, bho thaobh gu taobh, gus an robh am fàileadh aice fhèin oirre. An uair sin ruith i a-mach an doras fosgailte a dh’fhaicinn a’ ghàrraidh.
Bha lios glasraich ann, clach a bha a’ seinn gu sàmhach, agus toll foirfe airson cnàmhan fhalach. Agus bho mhullach a’ chnuic, chìtheadh i an seann taigh, beag bìodach shìos gu h-ìosal.
“Tha e fhathast ann,” thuirt Pigúiça. “Am faod mi tadhal air?”
“Uair sam bith as toil leat,” thuirt Fofuxo.
Nuair a thàinig an oidhche, laigh Pigúiça air a’ phlaide le fàileadh na dachaigh oirre. Choimhead i a-mach air an uinneig ùr, rud beag amharasach. Agus an siud bha i, cruinn is geal, a’ spleuchdadh thar nan ròsan: a’ ghealach. An aon ghealach ’s a bh’ ann riamh, a bha air tighinn còmhla riutha air an imrich.
Leig Pigúiça osna thoilichte. Thuirt i oidhche mhath ris a’ ghealaich, oidhche mhath ris an durcan, oidhche mhath ris a’ bhothan. Agus thuit i na cadal san taigh ùr mar gum biodh i air a bhith a’ fuireach ann riamh.
