Bha loch Dogavios rèidh mar sgàthan. Bha craobhan ann, bha sgòthan ann, agus fiù ’s reultan, nuair a bha e na oidhche. Bha gaol aig a h-uile duine air an loch. Aig a h-uile duine ach Pigúiça.
“Thig, a Phigúiça!” dh’èigh Bolota, a bha mu thràth san uisge, le a cluasan fada air bhog mar dhà bhàta beaga. “Tha e sgoinneil!” “Tha mi an seo,” fhreagair Pigúiça. An seo bha trì ceumannan bho oir an locha.
Bha i dàna airson creagan àrda, lòin mhòra agus daolagan neònach. Ach bha an loch sin cho mòr! Agus anns a’ mheadhan bha an t-uisge dorcha, agus chan fhaiceadh i dè bha fodha. Dìreach le bhith a’ smaoineachadh, rinn a bolg snaidhm bheag.
Thàinig Fofuxo agus shuidh e air a’ bhruaich, gun a ràdh dad mu shnàmh. “Fuirichidh mi an seo greis,” thuirt e. “Tha a’ ghrian math.” Shuidh Pigúiça ri a thaobh.
“A bheil thu ag iarraidh dìreach spòg a bhogadh?” dh’fhaighnich Fofuxo. “Aon spòg?” “Aon spòg. Mura còrd e riut, bheir thu às i.”
Shìn Pigúiça aon de na spògan aice agus shuath i an t-uisge. Dh’fhalbh tonnan beaga às an àite, a’ fosgladh chearcallan, agus chrith a faileas mar gun robh e a’ gàireachdainn. Bha e fionnar. Cha robh e dona. “Tha e fionnar,” thuirt i, le iongnadh.
An uair sin, dà spòig. An uair sin, na ceithir, an sin san eu-domhainn, far nach do chòmhdaich an t-uisge ach na corragan. Dh’fhan Bolota faisg, a’ fleòdradh gu slaodach.
“Tha an t-uisge gar cumail suas,” thuirt Bolota. “Ma leigeas tu leis do chorp a bhith aotrom, togaidh e thu. A bheil thu ag iarraidh fhaicinn?” Agus laigh i air a druim, a bolg suas, a’ coimhead air an adhar mar a choimheadadh tu air mullach seòmair glè bhrèagha.
“Fuirichidh mise an seo, far a bheil grunnd,” thuirt Fofuxo. “Cumaidh mi thu bho shìos, dìreach beagan.” Tharraing Pigúiça anail mhòr. Aon turas. Dà thuras. Agus leig i às an talamh.
Chùm an t-uisge suas i, bog, mar leabaidh a tha a’ luasgadh. Ghluais i a spògan, agus leig Fofuxo às gu slaodach. “Tha mi a’ fleòdradh!” dh’èigh i. “A Fhofuxo, seall! Tha mi a’ fleòdradh!”
Cha deach i fada. Dìreach cho fada ’s a bha i ag iarraidh, trì buillean le a spòg, gu sgàil na craoibhe. Ach bha sin gu leòr airson tilleadh chun na bruaich le a sròn a’ sileadh agus fiamh-ghàire a ruigeadh bho chluais gu cluais.
Aig deireadh an fheasgair, laigh an triùir air an fheur, a’ tiormachadh sa ghrèin, fhad ’s a bha an loch a’ fàs pinc leis an adhar. Cha robh an loch a’ coimhead ro mhòr tuilleadh. Bha e coltach ri caraid sàmhach a dh’fhuirich gus an robh i deiseil.
Air an oidhche, na laighe san leabaidh bheag, bha Pigúiça fhathast a’ faireachdainn luasgan an uisge, gu slaodach, suas is sìos, mar chreathail. Dhùin i a sùilean agus smaoinich i air an loch rèidh, le reul na bhroinn, agus i fhèin a’ fleòdradh an sin, aotrom, aotrom, aotrom.
Agus chaidil i mar sin, a’ luasgadh, gun eagal sam bith.
