
B’ e a’ chiad Oidhche Nollaige aig Floquinho a bh’ ann, bràthair beag Phigúiça. Agus bha Pigúiça ag iarraidh gum biodh i foirfe.
Sheall i dha na solais bheaga a’ priobadh. Sheall i dha na tiodhlacan pasgte, a’ crathadh gach fear. Rinn i an gnùis le a teanga air an taobh, an tè le cluasan air ais agus tè ùr a chruthaich i san àm. Sheinn i gu h-àrd, leum i, thionndaidh i agus chrath i an clag beag faisg air a chluais.
Dh’fhosgail Floquinho a shùilean beaga gu farsaing. Agus an uair sin thòisich e a’ caoineadh. Buaaa. Caoineadh cho mòr ris an taigh.
“Rinn mi a h-uile rud!” thuirt Pigúiça, ann am imcheist. “Carson nach eil e dèidheil air an Nollaig?”
Thog Fofuxo Floquinho, paisgte gu math, agus thuirt e gu sàmhach: “Tha gaol aige air. Ach tha a h-uile càil ùr dha. Cus solais, cus fuaim, cus ùrachadh. Tha feum aig pàisde glè bheag air sàmhchair.”
Smaoinich Pigúiça. Sàmhchair. Càite a bheil an t-sàmhchair a’ fuireach? An uair sin chuimhnich i: sa choille, faisg air an allt, tha craobh mhòr, an tè as sine ann an Dogavios, a leigeas a-mach òrain tro na duilleagan air an oidhche. “Fofuxo, dè ma dh’iarradh sinn tàladh an sin?”
Thàinig Bolota, a bha air tighinn airson na dìnneir, a-null a chuideachadh. “Fuirichidh mise ga thulgadh car greis. Falbhaibh.”
Dh’fhalbh an dithis a-mach don oidhche fhionnar. Bha a’ ghealach mar ìne caol san adhar. Bha an t-allt a’ ruith gu slaodach, làn de lilidhean-uisge, agus chaidh iad tarsainn a’ leum bho chloich gu cloich. Bha na bluebells a’ seirm gu socair nuair a chaidh iad seachad. Bha eadhon na dealain-dè a’ call an cadail.
Nuair a ràinig iad faisg air a’ chraoibh, chuala iad e. Bha nòtaichean a’ tighinn bho na duilleagan, fear aig an aon àm, a’ seòladh san adhar mar builgeanan. Là, lù, rù. Là, lù, rù. B’ e sin an ceòl as buige a chuala Pigúiça a-riamh.
Shuidh i agus dh’èist i gu cùramach, a’ gluasad a cluasan a-mhàin. Rinn i a-rithist e gu ìosal. Chaill i i. Rinn i a-rithist e. An treas turas, bha fios aice. “Là, lù, rù”, sheinn i, agus chrath a’ chraobh a geugan, mar gun can i gun robh sin ceart.
Thill iad dhachaigh gun cabhag. Bha Bolota na shuidhe, a’ tulgadh Floquinho, a bha fhathast a’ gearain beagan. Chuir Pigúiça às leth nan solais. An uair sin thàinig i glè fhaisg air a bràthair agus sheinn i, cha mhòr na cagar: “Là, lù, rù. Là, lù, rù.”
Sguir Floquinho a ghearan. Choimhead e oirre. Rinn e mèaran mòr airson sròin cho beag. Agus chaidil e, le a spòg bheag ri sròin a pheathar.
“B’ e do thiodhlac-sa am fear a b’ fheàrr de na h-uile”, thuirt Fofuxo na cagar. “Thug thu sàmhchair dha.” Rinn Pigúiça gàire, laigh i ri taobh a’ chliabh agus lean i a’ seinn, nas ìsle is nas ìsle.
Là, lù, rù. Là, lù, rù. A-nis dùin do shùilean beaga cuideachd, agus èist ris an òran gu math ìosal. Là, lù, rù.
