Bha rudeigin uaine air an truinnsear aig Pigúiça.
Chrom i a ceann gu aon taobh. An uair sin chun an taobh eile. Bha an rud uaine fhathast ann, gu sàmhach, ri taobh a’ bhrot. Bha e coltach ri craobh bheag, le stoc beag is a h-uile càil.
“Dè tha seo?” dh’fhaighnich i, gu amharasach.
“Brocail,” thuirt Fofuxo, bhon taobh eile den bhòrd. “Air a bhuain an-diugh sa ghàrradh.”
“Cha toil leam e,” thuirt Pigúiça, a’ putadh an truinnseir air falbh le a sròin. “Tha e ro uaine. Agus tha coltas air gun dèan e diogladh nam amhaich.”
“An do bhlais thu air riamh?” dh’fhaighnich Fofuxo. Agus fhreagair Pigúiça, gu daingeann: “Cha do bhlais. Ach cha toil leam e.”
Cha do bhrùth Fofuxo oirre. Thog e pìos brocail bhon truinnsear aige fhèin agus choimhead e air, gu math dùrachdach, mar neach-saidheans le speuclairean. “A bheil fios agad dè tha mi a’ smaoineachadh? Gur e craobh a th’ ann à coille nan seangan. Seall cho mòr ’s a tha a’ chraobh. Bhiodh àite ann airson taigh sheangan shuas an seo.”
Choimhead Pigúiça gu dlùth. Bha e fìor. Bha e coltach ri coille bheag bhìodach, le meuran beaga, duilleagan beaga is a h-uile càil.
Aig ceann a’ bhùird, thog Tico, an dachshund, pìos brocail slàn agus chagainn e. Criog, criog, criog. “Tha fuaim aige!” thuirt e, le a bheul làn. “Tha e mar a bhith a’ coiseachd air duilleagan tioram as t-fhoghar!”
Ghabh Pigúiça ùidh. An toiseach, ghabh i fàileadh dheth. Bha fàileadh feòir às dèidh uisge air. An uair sin, bhean i ris le a spòig. Bha e rud beag bog shuas agus cruaidh shìos. An uair sin chuir i bàrr a teanga ris. Cha do thachair dad dona. Dh’fhuirich a teanga na h-àite, agus a h-earball cuideachd.
An uair sin, gu slaodach, thug i bìdeag às cho beag ri seangan. Criog.
Chagainn i. Chagainn i beagan eile. Rinn i aodann smaointeachail, le aon sùil leth-dhùinte agus an tè eile a’ coimhead air a’ mhullach. Bha Tico is Fofuxo a’ feitheamh, gun phriobadh.
“Uill?” dh’fhaighnich Tico.
“Tha e... meadhanach,” thuirt Pigúiça. Agus an ceann greiseig: “Ach tha am fuaim math. A-màireach blaisidh mi pìos beag eile, ceart gu leòr? Pìos beag cho mòr ri daolag.” Chrath Fofuxo earball. Bha “meadhanach” na thoiseach glè bhrèagha.
Nas fhaide air adhart, le a broinn blàth leis a’ bhrot, shocraich Pigúiça san leabaidh agus dhùin i a sùilean. Agus bhruadair i mu choille de chraobhan beaga uaine, far an robh seangain le adan a’ spaidsearachd gu slaodach, slaodach, gus an do thuit iad uile nan cadal cuideachd.
