“Fosgail do bheul beag,” dh’iarr Fofuxo. Theannaich Pigúiça a bilean. Theannaich i iad cho teann ’s gun deach a sròn gu lèir a chrìonadh. Cha robh fiacail a’ nochdadh.
“Chan eil mi ag iarraidh bruiseadh,” thuirt i, le a beul dùinte, a thàinig a-mach mar “mmm nmm ququ ruis”. Dh’fhuirich Fofuxo. Bha e air ionnsachadh gu bheil feitheamh nas fheàrr na ìmpidh a chur.
“Carson nach eil?” dh’fhaighnich e. Dh’fhosgail Pigúiça dìreach oisean a beòil. “Oir tha e leamh. Tha e a’ dèanamh diogladh. Agus tha cadal orm mu thràth.”
“Tuigidh mi,” thuirt Fofuxo. “Shaoil mise gun robh e leamh cuideachd. A bheil thu airson faighinn a-mach dè a lorg mi?” Dh’fhosgail Pigúiça aon sùil. “Dè?”
“Tha beatha aig na fiaclan air an oidhche,” chagair e. “Nuair a thuiteas sinn nar cadal, bidh iad a’ còmhradh. Ma tha iad glan, seinnidh iad òran brèagha gu ìosal. Ma tha criomagan bìdh orra, bidh iad a’ casadaich is a’ gearan, agus dùisgidh sinn sa mhadainn le beul neònach.”
“A bheil na fiaclan a’ seinn?” dh’fhaighnich Pigúiça, le sùilean mòra. “Tha. A bheil thu ag iarraidh mo chuid-sa a chluinntinn?”
Dh’fhosgail Fofuxo a bheul ann an gàire farsaing. Bha na fiaclan uile ri fhaicinn, geal, a’ deàrrsadh mar neamhnaidean. Thàinig Pigúiça glè dhlùth agus dh’èist i. Cha chuala i dad. Ach shaoil i òran glè chaol: ti-li-li, ti-li-li.
“Tha mi gan cluinntinn!” thuirt i, a’ breugadh beagan. An uair sin rinn i gàire. “Is e sin, tha mi gan saoilsinn.” “Tha saoilsinn a’ cunntadh cuideachd,” thuirt Fofuxo.
Thog e dà bhruis bheaga, tè airson gach duine, agus dh’innlich e geama. “Bruisidh sinn gus am bi òran na cloiche a sheinneas seachad. Shuas, shìos, air beulaibh, air cùl.”
Thog Pigúiça am bruis. Rinn e diogladh an toiseach, ach cha b’ e uiread an uair sin. Bha na fiaclan aig an aghaidh, leis an cop mionnt, coltach ri bhith còmhdaichte le sneachd. Na fiaclan aig a’ chùl, far an robh e doirbh ruighinn, bhruis i gu faiceallach, aon às dèidh aon.
A-muigh, bha a’ chlach a’ seinn gu slaodach. La, la, la, la. Bha an t-òran fada, agus bhruis Pigúiça chun an “la” mu dheireadh. An uair sin ghlan i a beul, chuir i an cop a-mach agus choimhead i sa ghlainne.
Nochd gàire mòr. Geal, a’ deàrrsadh, coltach ri gàire Fofuxo. “Tha e coltach ri gealach làn,” thuirt i, moiteil. “A-nis seinnidh na fiaclan agad fad na h-oidhche,” thuirt Fofuxo.
Chaidh Pigúiça dhan leabaidh, le a beul ùr le mionnt agus a cridhe toilichte. Chuir i a ceann air a’ chluasaig, le fiamh-ghàire bheag nach robh fios aice gun robh i a’ dèanamh.
Agus, glè shàmhach, shìos ann an doimhneachd a cadail, chuala i. Ti-li-li, ti-li-li. Bha na fiaclan beaga a’ seinn, dìreach dhi.
