Madainn latha na banachdaich, dhùisg Pigúiça le a bolg làn dhealain-dè. Den t-seòrsa nach itealaich, nach eil ach a’ dol mun cuairt is mun cuairt.
“An-diugh thèid sinn a choimhead an Dotair Stais,” thuirt Fofuxo. “Dìreach airson faicinn a bheil thu a’ fàs gu math.”
“Tha mi a’ fàs fìor mhath!” thuirt Pigúiça. “Chan fheum e coimhead. Tha mi ga chreidsinn.” Agus dh’fhalaich i i fhèin air cùl raineach, nach do dh’fhalaich fiù ’s leth a h-earbaill. Cha do rinn Fofuxo gàire. Shuidh e ri a taobh agus dh’fhuirich e greiseag.
“Tha e àbhaisteach eagal a bhith ort,” thuirt e. “Bha eagal ormsa cuideachd.” “Ortsa?” dh’fhaighnich Pigúiça, a’ gliocadh eadar na duilleagan. “Orm-sa. Shaoil mi gur e àite làn rudan neònach a bh’ anns an t-seòmar-leighis. Ach chan eil ann ach àite far a bheil iad a’ toirt cùram dhuinn.”
Tharraing Pigúiça anail mhòr, thàinig i a-mach às an raineach agus choisich i gu math dlùth ri fionnadh òir a caraid.
Bha seòmar-leighis an Dotair Stais am broinn leabharlainn chruinn, le sgeilpichean ann an stuaghan agus leabhraichean le sgiathan ag itealaich mun mhullach. B’ e schnauzer a bh’ anns an dotair, le speuclairean cruinne agus stais gheal a bha a’ gluasad nuair a bhruidhneadh e.
“Madainn mhath, a Phigúiça! An toiseach, seallaidh mi dhut a h-uile rud.” Sheall e an lòchran beag a bhios a’ coimhead a-steach don chluais. Sheall e an rud-èisteachd, a bhios a’ cluinntinn a’ chridhe. Dh’èist Pigúiça ri cridhe Fofuxo: tum, tum, tum. B’ e am fuaim a bu shàmhaiche san t-saoghal.
“Agus a-nis, a’ bhanachdach,” thuirt an dotair. “’S e prìobadh luath a th’ ann, cho mòr ri sreothartaich. A bheil thu ag iarraidh cleas? Seall air an leabhar dhealrach sin air an làr agus cunnt cia mheud leabhar a tha ag itealaich.”
Choimhead Pigúiça. Bha an leabhar fosgailte a’ deàrrsadh mar phìos de ghealach. Thòisich i a’ cunntadh. “A h-aon, a dhà, a trì...” Chùm Fofuxo a spòg. “A ceithir!” thuirt Pigúiça. “A dhotair, tha ceithir leabhraichean le sgiathan ann!”
“Glè mhath,” thuirt an Dotair Stais. “Agus tha mi deiseil.” “Mu thràth?” “Mu thràth.” Sheas Pigúiça le a beul fosgailte. Cha do mhothaich i ach rud beag, mar sreothartaich aotrom, agus sin e. “Sin uile?”
“Sin uile. Bha thu gu math misneachail. Chan e misneach a bhith gun eagal, a Phigúiça. ’S e eagal a bhith ort agus a dhol ann co-dhiù.”
Fhuair i sticer reul-dhealrach, airson a chur air a spòg. Air an t-slighe air ais, sheall i an sticer dha na sgòthan, agus rinn na sgòthan gàire.
A-nochd, san leabaidh bheag, smaoinich Pigúiça air an latha. Bha na dealain-dè na bolg air falbh, aon às dèidh aon. Cha robh air fhàgail ach blàths math.
“Fhad ’s a tha thu a’ cadal,” chagair Fofuxo, “bidh a’ bhanachdach ag ionnsachadh do dhìon.”
Choimhead Pigúiça air an reul a’ deàrrsadh air a spòg. Tum, tum, tum, rinn a cridhe, glè shlaodach. Agus leis an fhuaim shocair sin, thuit i na cadal.
