“An-diugh chan eil,” thuirt Nina.
Bha Pigúiça air a bhith a’ ruith, le spògan fosgailte, airson an cuairteachadh àbhaisteach a thoirt dha a caraid am pùdal, le fionnadh bog mar chotan. Stad i ann am meadhan na slighe, le a spògan sìnte san adhar. “Ciamar sin, an-diugh chan eil?”
“An-diugh chan eil mi ag iarraidh cuairteachadh,” thuirt Nina a-rithist, glè shàmhach. “Tha mi dìreach ag iarraidh fuireach an seo greis, nam aonar, a’ coimhead nam flùraichean.”
Cha do thuig Pigúiça. B’ e cuairteachadh an rud a bu mhìlse san t-saoghal. Ciamar a dh’fhaodadh duine gun a bhith ga iarraidh? Dh’fhairich i bròn beag a’ dìreadh na broinn. “Nach eil thu dèidheil orm tuilleadh?” “Tha gu mòr,” thuirt Nina. “Ach chan eil mi ga iarraidh an-diugh a-mhàin.”
Bha miann aig Pigúiça a cuartachadh co-dhiù. Cuairteachadh luath, smaoinich i, agus còrdaidh e ri Nina. B’ ann an uair sin a thàinig Fofuxo, shuidh e ri a taobh agus thuirt e, gun chàineadh sam bith: “A Phigúiça, nuair a chanas Nina chan eil, is ann aice-se a tha an ‘chan eil’. Tha i os cionn a cuirp fhèin, dìreach mar a tha thusa os cionn do chuirp-sa.”
“Ach is e cuairteachadh gaoil a th’ ann!” “Fiù ’s gaol,” thuirt e. “’S e an dòigh air gaol a nochdadh a dh’atharraicheas. Tha an gaol an aon rud.”
Smaoinich Pigúiça. Chuimhnich i air an latha a rinn Tico diogladh oirre agus dh’iarr i air stad, agus stad e sa bhad. An latha sin, dh’fhairich i sàbhailte, agus cha mhòr barrachd miann cluich leis às dèidh sin.
Mar sin shuidh i ceum bheag air falbh bho Nina. “An urrainn dhomh fuireach an seo, gun suathadh?” “’S urrainn,” thuirt Nina, agus dh’èirich oisean a beòil rud beag.
An àite cuairteachadh, thog Pigúiça a spòg agus chrath i i, gu slaodach, mar gum biodh i ag ràdh: “Tha mi an seo.” Chrath Nina air ais. Rinn an dithis gàire, gun fhuaim.
Chaidh ùine seachad. Laigh dealan-dè air flùr, dh’fhalbh e, thill e. Bha a’ ghaoth a’ dol seachad gu aotrom air cluasan an dithis. Dh’ionnsaich Pigúiça gu bheil a bhith ri taobh cuideigin, gun a bhith a’ dèanamh dad, na dhòigh air gaol a nochdadh cuideachd.
“A Phigúiça?” dh’èigh Nina. “Seadh?” “A-nis tha mi ag iarraidh cuairteachadh.” “An urrainn dhomh dha-rìribh?” “’S urrainn.”
Agus b’ e cuairteachadh bog, fada, làn fhionnaidh is gàire. B’ e an cuairteachadh a b’ fheàrr den bhliadhna, oir bha e air iarraidh.
San oidhche, san leabaidh bheag, smaoinich Pigúiça gur e dòigh air innse dè a tha sinn a’ faireachdainn a th’ ann an “chan eil” cuideachd. Agus nuair a dh’èisteas sinn ri “chan eil” caraid, bidh an càirdeas nas làidire buileach.
Bhon uinneig, chrath i an turas mu dheireadh gu taigh Nina, fada air falbh. Chuir i a ceann air a’ chluasaig. Agus chaidil Pigúiça, a spògan sàmhach, na sìth.
