Tum! Thuit Pigúiça a-rithist.
Bha cuibhlichean de chloich rèidh aig an sgùtair uaine, den t-seòrsa a sheinneas nuair a thionndaidheas iad: “ririri”. Bha e brèagha. Agus bha e doirbh. A h-uile turas a chuireadh i putadh le aon spòg agus a dhìreadh i le càch, theicheadh an sgùtair gu aon taobh, agus rachadh ise chun an taoibh eile.
Bha e coltach gun robh fios aig a h-uile duine ciamar a dh’fhaodadh iad a dhol air. Chaidh Bolota seachad gu slaodach, gu math cothromach. Chaidh Tico seachad gu luath, le a chluasan sa ghaoith.
Shuidh Pigúiça san fheur, le a spòg a’ losgadh, dìreach sgrìobadh beag. “Chan eil feum ann,” thuirt i, ann an droch shunnd. “Tha mi dona air seo. Bheir mi suas e.”
Choimhead Fofuxo air an sgùtair, choimhead e oirre agus thuirt e: “A bheil thu ag iarraidh rudeigin fhaicinn?” Thog e an sgùtair, a bha ro bheag dha, agus chuir e aon spòg air a mhullach. Rinn Pigúiça gàire. “Cha dèan thu e!”
“Chì sinn,” thuirt e. Chuir e putadh agus shleamhnaich e rud beag. An uair sin shleamhnaich e air ais, “uaaa!”, agus chrìochnaich e air a dhruim, an aghaidh stoc craoibhe, le a cheithir spògan san adhar agus iongnadh air aodann.
Rinn Pigúiça gàire le spòg air a beul, agus rinn i barrachd gàire nuair a rinn Fofuxo gàire còmhla rithe, air a dhruim. “Tuitidh mi a h-uile latha,” thuirt e. “A h-uile latha?” “A h-uile latha. Tha tuiteam na phàirt de dh’ionnsachadh. Is e an cleas èirigh aon uair a bharrachd na tha thu a’ tuiteam.”
Dh’èirich Pigúiça, chrath i an talamh bhon fhionnadh agus smaoinich i air na dh’ionnsaich gach tuiteam dhi. Air a’ chiad turas, bha i air lùbadh cus gu clì. Air an dàrna turas, bha i air a spògan a lùbadh le eagal. Air an treas turas, cha robh i air coimhead ach air a casan fhèin.
“Feumaidh mi coimhead air adhart,” thuirt i. “Far a bheil mi ag iarraidh a dhol.”
Thagh i clach fada air falbh, chuir i putadh, dhìrich i air an sgùtair agus tharraing i anail. Chrith an sgùtair. Cha do choimhead i air a casan. Choimhead i air a’ chloich. Ririri, sheinn na cuibhlichean. Ririri, ririri.
Shleamhnaich i, còig ceumannan slàn, agus air an t-siathamh luasg an sgùtair. Ach chuir i spòg air an làr ann an àm agus cha do thuit i! Stad i, le a sùilean farsaing, a cridhe a’ bualadh gu làidir is toilichte.
“Còig ceumannan!” dh’èigh i. “Rinn mi còig ceumannan!” “A-màireach, sia,” thuirt Fofuxo, a’ laighe fhathast air a dhruim, le sìol beag air a cheann. “Agus an uair sin deich. Agus an uair sin cha chunnt thu tuilleadh.”
Air an oidhche, bha an sgùtair na laighe ris a’ bhalla, agus bha na cuibhlichean fhathast a’ seinn gu ìosal, dìreach ririri cadalach. Phaisg Pigúiça i fhèin san leabaidh bheag agus bhruadair i gun robh i a’ sleamhnachadh gu slaodach, a’ coimhead air adhart, gun chabhag.
Anns a’ bhruadar, cha do thuit i aon turas. Agus, nan tuiteadh i, ceart gu leòr, dh’èireadh i a-rithist.
