Tic, tac, tic, tac. Bha uaireadair an t-seòmair coltach ri seilcheag a’ dìreadh cnuic an oidhche sin. B’ e Oidhche Nollaige a bh’ ann an Dogavios, agus cha b’ urrainn do Phigúiça cadal.
Bha i air tionndadh gu deas. Air tionndadh gu clì. Air cunntadh gu ceud, dà thuras. Gun diofar. Bha a sùilean gorma fhathast fosgailte mar dhà ghealaich bheaga.
Oir bha Bodach na Nollaig gu bhith a’ dol seachad air Dogavios a-nochd. Agus bha Pigúiça ag iarraidh, gu mòr, gu mòr, gu mòr, an slaod aige fhaicinn.
Choisich i air barraibh a spògan gu seòmar Fofuxo. “Fofuxo, a bheil thu nad dhùisg?” Dh’fhosgail e aon sùil òr-bhuidhe. “A-nis tha,” thuirt e, a’ dèanamh mèaran. “Dè tha ceàrr, a Phigúiça?”
“Tha an Nollaig a’ toirt cus ùine,” rinn i gearan. “Tha mi ag iarraidh gum biodh e a-màireach an-dràsta fhèin.” Rinn Fofuxo gàire shàmhach. “Cha tig a-màireach ach nuair a thuiteas sinn nar cadal. Sin mar a dh’obraicheas e.”
“Mar sin fuirichidh mi nam dhùisg gus an tig e,” thuirt Pigúiça. “Agus chì mi Bodach na Nollaig!” Smaoinich Fofuxo airson mionaid. An uair sin dh’èirich e, thug e leis a’ phlaide cheàrnagach, agus thuirt e: “Ceart ma-thà. Ach feithidh sinn san dòigh cheart.”
Chaidh an dithis chun na h-uinneige san t-seòmar-suidhe. Sgaoil Fofuxo a’ phlaide air an làr, gu math bog, agus laigh Pigúiça ri a thaobh. A-muigh, bha an t-adhar pinc air fàs gu pinc domhainn, làn reultan.
“’S e obair a th’ ann am feitheamh cuideachd,” mhìnich Fofuxo. “An toiseach, cunntaidh sinn na reultan a tha a’ priobadh.” Chunnt iad. Ràinig Pigúiça a dhà-dheug is chaill i a’ chunntais, oir bha i fhèin a’ priobadh còmhla riutha.
“San dàrna àite, èisdidh sinn.” Dh’èist iad. Bha clachan a’ ghàrraidh a’ seinn hmmm glè shàmhach. Chaidh sgòth ghàireach seachad gu slaodach agus thuirt i “oidhche mhath”.
“San treas àite,” thuirt Fofuxo, “leigidh sinn leis an fheitheamh fàs trom is math, mar phlaide.” Cha do thuig Pigúiça gu ceart. Ach chuir i a ceann air a bhroinn bhlàth, dìreach airson feuchainn.
Bha broinn Fofuxo a’ dol suas is sìos, gu slaodach. Suas. Sìos. Bha e coltach ri bhith a’ feitheamh air tonn bheag.
“Fofuxo,” chagair Pigúiça, “dè ma thig Bodach na Nollaig is mo shùilean dùinte?” “Gheibh e fios gun do dh’fhuirich thu fada,” fhreagair Fofuxo. “Agus fàgaidh e do thiodhlac le gràdh a bharrachd.”
Rinn Pigúiça fiamh-ghàire. Bha e a’ fàs doirbh na fabhraidhean a chumail fosgailte. Choimhead i air aon reul. An uair sin air tè eile. An uair sin air dìreach solas beag mì-shoilleir.
Fad às, fada fada air falbh, rinn rudeigin gliongadaich. Cling-clang, cling-clang, clagan beaga. No an e a’ chlach a bha a’ seinn? Cha robh fios aig Pigúiça tuilleadh.
Rinn i fiamh-ghàire le a sùilean dùinte, air a cuartachadh sa phlaide, agus dh’fhuirich i ris an Nollaig san dòigh a b’ fheàrr a th’ ann: a’ cadal.
