Bha an Cnàimhag gorm, plus, le clobhd air a chluais. Cha b’ e an dèideag a b’ motha aig Pigúiça a bh’ ann, no an tè a b’ àille. Ach b’ e am fear a b’ fheàrr leatha. Bhiodh e a’ cadal còmhla rithe a h-uile h-oidhche agus a’ cluinntinn a cuid dìomhaireachdan.
An latha sin, chluich Pigúiça air a’ mhachair, ruith i às dèidh dhealain-dè, ghluais i san fheur, agus cha do mhothaich i ach nuair a bha an t-àm tilleadh dhachaigh: bha a spòg falamh.
“Mo Chnàimhag!” dh’èigh i. “Tha e air a dhol à sealladh!” Thòisich a smig a’ crith. Dh’fhàs a sùilean gorma làn dheòir, agus rinn Pigúiça caoineadh, na suidhe am meadhan na machrach, agus an t-adhar pinc a’ fàs dorcha.
Thàinig Fofuxo, shuidh e ri a taobh agus dh’fhuirich e, gun a ràdh dad, gus an do lùghdaich an caoineadh. “Tha e a’ cur pian ort, nach eil?” thuirt e. “Tha, gu mòr,” thuirt Pigúiça, ag osnaich. “’S e mo charaid a th’ ann. Agus chaill mi e.”
“Tha e brònach gu dearbh,” thuirt Fofuxo. “A bheil thu airson feuchainn ri a lorg? Tha cleas agam.” “Dè?” “Tarraingidh sinn anail trì tursan. An uair sin cuimhnichidh sinn, ceum air cheum, càite an deach thu an-diugh. Bidh an Cnàimhag ann an aon dhe na h-àiteachan sin.”
Tharraing Pigúiça anail: aon, dhà, trì. Dh’fhàs a ceann nas soilleire, mar uisge allt às dèidh an eabar tuiteam gu grunnd.
“Sa mhadainn, bha e còmhla rium san leabaidh,” thuirt i. “An uair sin thug mi dhan choille e... An uair sin dhìrich mi craobh... An uair sin laigh mi faisg air flùr mòr agus...” “Agus?” dh’fhaighnich Fofuxo. “Agus bha mi a’ coimhead nan seilleanan! Bha e an sin!”
Chaidh an dithis dhan choille. Ràinig iad am flùr mòr.
Agus an sin bha biastag bheag bhrònach, air a crùbadh air bàrr an fhlùir, a’ cumail rudeigin gorm a bha nas motha na i fhèin. “Mo Chnàimhag!” thuirt Pigúiça.
Thog a’ bhiastag a ceann. B’ e daolag Moire a bh’ innte, le sùilean fliuch. B’ e Lili an t-ainm a bh’ oirre. “Lorg mise e,” thuirt Lili, gu ìosal. “Lorg mi e sa mhadainn. Bha mi ag iarraidh a thoirt dhan tè aig an robh e, ach bha e ro throm, agus cha robh fios agam càite an robh i a’ fuireach. Dh’fhuirich mi an seo a’ feitheamh gun nochdadh cuideigin.”
Dh’fhairich Pigúiça a cridhe a’ blàthachadh. Thog i an Cnàimhag gu faiceallach agus ghabh i grèim teann air. “Tapadh leat, a Lili. Thug thu cùram dheth fad an latha.”
“A bheil thu ag iarraidh tadhal oirnn a-màireach?” thug Fofuxo cuireadh. Rinn an daolag Moire fiamh-ghàire airson a’ chiad uair. Dhìrich i air druim Fhofuxo, agus thill an triùir dhachaigh, gu sàmhach, fhad ’s a bha a’ chiad reultan a’ nochdadh.
An oidhche sin, chaidil Pigúiça leis a’ Chnàimhag na gàirdeanan. Smaoinich i gu bheil e a’ toirt pian don chridhe rudeigin gaolach a chall.
Chuala an Cnàimhag a h-uile dìomhaireachd an latha. Agus chaidil Pigúiça.
