
“A Bhodaich na Nollaig ghràdhaich”, sgrìobh Pigúiça, le bàrr a teanga a-muigh. An uair sin stad i, chagainn i a’ pheansail, agus choimhead i air Fofuxo. “Cia mheud rud a ghabhas ann an litir?”
Bha an dithis nan suidhe air a’ bhlàr-feòir sa choille, agus an leabhar-notaichean mòr fosgailte air uchd Fhofuxo. Cha robh ach deich oidhcheannan gus an Nollaig, agus a-nochd bha sgòth a’ phuist gu bhith a’ dol seachad: sgòth beag gàireach a bhios a’ togail nan litrichean bho uinneagan Dogavios agus gan toirt gu Bodach na Nollaig.
“Gabhaidh e na thogras tu”, thuirt Fofuxo. Agus thòisich Pigúiça air sgrìobhadh gun stad.
“Tha mi ag iarraidh ball a leumas leis fhèin. Slaod dearg. Caisteal chluasagan. Ceud briosgaid. Chan e, dà cheud. Luaisgean a ruigeas na sgòthan. Agus druma.”
Dh’fhàs an duilleag làn. Thionndaidh i i agus lìon i an tè eile. Rinn Fofuxo gàire shàmhach. “Bidh feum aig Bodach na Nollaig air slaod dhutsa a-mhàin.”
Stad Pigúiça leis a’ pheansail san adhar. “Slaod dhòmhsa a-mhàin?” “Ach dè mu dheidhinn càch? Dè ma bhios an sac làn?”
“A bheil dìomhaireachd a dhìth ort?” thuirt Fofuxo. “Chan e liosta-ceannachd a th’ ann an litir. ’S e dòigh a th’ ann air innse dè tha a’ fuireach nad chridhe. Mar a bha do bhliadhna. Agus dè tha thu ag iarraidh da-rìribh, da-rìribh.”
Dh’fhuirich Pigúiça sàmhach, a’ smaoineachadh. Smaoinich i air Bolota, a reub am plaide as fheàrr leis air geug. Smaoinich i air Tico, a chaill am ball san allt agus a chuir seachad làithean le chluasan sìos. Agus smaoinich i gun robh na h-oidhcheannan a’ fàs fuar.
Mar sin thog i an rubair. Sguab i às an caisteal, an druma agus ceud is naochad briosgaid. Dh’fhàg i an slaod dearg, oir bha sin a dhìth oirre gu mòr. Agus sgrìobh i: “Do Bholota, plaide blàth. Do Thico, ball a shnàmhas. Agus do dhuine sam bith ann an Dogavios, na biodh fuachd air duine sa gheamhradh seo.”
An uair sin dh’innis i mun bhliadhna: “Dh’ionnsaich mi snàmh san loch agus bruidhinn sa chearcall, ged a bha mo ghuth air chrith. Bha mi math cha mhòr an còmhnaidh. Na h-amannan eile, dh’iarr mi mathanas.”
“Agus ciamar a chuireas mi m’ ainm ris?” Thug Fofuxo poit bheag de dh’inc ghorm. Chuir Pigúiça a spòg innte agus, ploft, chlò-bhuail i i aig oir na duilleige.
Chomharraich Fofuxo lorg na spòige le bàrr a spòige fhèin. “Seall. Chan eil spòg san t-saoghal coltach ri sin. A-nis bidh fios aige gur e thusa a bh’ ann.” Thàinig Pigúiça le sròin glè fhaisg, fiosrach, agus tharraing i trì reultan beaga timcheall air, gus nach bitheadh an lorg na aonar.
Air an oidhche, dh’fhuirich an litir paisgte san uinneig. Glè anmoch, chaidh sgòth a’ phuist seachad, rinn i gàire, agus thug i leatha an litir gu faiceallach, mar neach a’ giùlan eun beag.
Bha Pigúiça mu thràth na leabaidh. Bha a cridhe aotrom, mar gum biodh an litir air pìos dhith a thoirt a-mach air cuairt. Rinn i mèaran, phaisg i earball mu sròin, is dhùin i a sùilean gu slaodach.
Agus thusa? Nan sgrìobhadh tu litir an-diugh, dè dh’innseadh tu innte? Smaoinich oirre gu math ìosal, fhad ’s a thig an cadal.
