Madainn, bha a’ mhachair làn chuilean. Bha iad a’ ruith, a’ cuairteachadh, a’ leum, agus bha coilearan orra uile le clàran beaga a bha a’ gliongadaich.
Nam measg bha Zeca, pug òg ùr dhan chuideachd. Bha sròn rèidh air, cluasan crochte agus earball lùbte mar seilcheag.
B’ e Fofuxo a’ chiad fhear a chuir fàilte air. “Hallò, is mise Fofuxo! A bheil thu ag iarraidh cluich a’ faighinn bata?” “Tha!” thuirt Zeca, a shùilean a’ deàrrsadh.
Agus air falbh a chaidh an dithis, a’ ruith tron mhachair. Bha iad a’ gàireachdainn gu àrd. Leig fear dhiubh am bata sìos, thug am fear eile air ais e. An uair sin rinn iad iomlaid.
Sheas Pigúiça ann an oisean, na suidhe. Choimhead i orra. Choimhead i air an làr. Choimhead i a-rithist. Thòisich rudeigin teth a’ dìreadh na broinn. Cha b’ e fearg a bh’ ann. Cha b’ e bròn a bh’ ann. B’ e an dà rud measgaichte, glè theann.
“’S e Fofuxo mo charaid as fheàrr-sa,” rinn i gearan gu ìosal. “Cha do choimhead e orm fiù ’s.” Thionndaidh i a sròn chun an taoibh eile, tharraing i a spògan còmhla agus dh’fhuirich i an sin, le gnùis dhùinte.
Ach tha sròn mhath aig Fofuxo airson faireachdainnean a charaidean. Nuair a mhothaich e sàmhchair Phigúiça, stad e an geama sa bhad agus ruith e a-null. “A Phigúiça, a bheil thu ceart gu leòr?” “Chan eil,” thuirt i. “Chan eil thu a’ cluich ach le Zeca.”
Shuidh Fofuxo ri a taobh, gu slaodach. Dh’fhàs a shùilean gorm dorcha, mar a thachras nuair a tha rudeigin cudromach aige ri ràdh. “A bheil fios agad dè mar a tha mo chridhe?” dh’fhaighnich e. “Tha seòmar ann airson gach caraid. Nuair a thàinig Zeca, dh’fhosgail seòmar ùr. Ach cha do dh’fhàg duine seòmar sam bith, ’s cha do dh’fhàg thusa.”
Choimhead Pigúiça air. Dh’fhuaraich an rud teth na broinn rud beag. “’S e do sheòmar-sa am fear as motha,” thuirt Fofuxo. “Tha uinneag ann làn reultan.” Rinn Pigúiça gàire, gun fhiosta, tro a sròin.
Air taobh eile na machrach, bha Zeca a’ coimhead orra, leth air chall, gun fhios càite an rachadh e. B’ e a’ chiad uair a bh’ ann a bha e an sin. Cha b’ aithne dha duine, ach Fofuxo.
Tharraing Pigúiça anail mhòr. Dh’èirich i agus chaidh i thuige. “Hallò. Is mise Pigúiça. A bheil thu airson rudeigin math fhaicinn? Tha clachan a sheinneas san fhrìth.”
“Clachan a sheinneas?” thuirt Zeca, a bheul fosgailte. “Tha mi airson fhaicinn!”
Dh’fhalbh an triùir, taobh ri taobh. Sheinn na clachan gu ìosal, dìreach dhaibh-san. Agus, nuair a bha a’ ghrian a’ laighe, bha trì cuileanan sgìth nan cadal an aghaidh freumh craoibhe, le earball lùbte Zeca dìreach ri taobh earball bog Phigúiça.
