Aig àm na Nollaig, bhiodh taigh Pigúiça làn de dh’fhàilidhean math: brot pumpa, briosgaidean sinnsear agus duilleagan giuthais. Ach air a’ bhliadhna sin, bha aon fhàileadh a dhìth: fàileadh taigh Granaidh is Seanair.
Bha Granaidh is Seanair a’ fuireach air taobh thall na h-aibhne mòire, mòran oidhcheannan de choiseachd air falbh. Bha an t-slighe ro fhada do chasan seanairean. Air an Nollaig seo, cha b’ urrainn dhaibh tighinn.
Shuidh Pigúiça aig an uinneig, le a smig air a spògan. “Gabhaidh iad an Nollaig as m’ aonais,” thuirt i. “Agus mise as an aonais-san.” Shuidh Fofuxo ri a taobh. Dh’fhàs a shùilean gorm dorcha. “A bheil fios agad dè a nì sinn? Sgrìobhaidh sinn litir.”
Thog Pigúiça duilleag pàipeir agus peansail agus smaoinich i. Sgrìobh i gu slaodach, le a teanga a-muigh: “A Ghranaidh is a Sheanair ghràdhaich. Tharraing mi dealbh dhibh. Dh’ith mi dà bhriosgaid, ach smaoinich mi oirbh aig a’ chiad tè. Tha an t-ionndrainn mòr, ach tha mo ghaol nas motha. Pògan bho Phigúiça.”
An uair sin theagaisg Fofuxo pasgadh dhi. Phasg iad an seo, phasg iad an sin, agus thàinig an duilleag gu bhith na reul le còig puingean, agus an litir air a cumail a-staigh.
“Agus ciamar a ruigeas i an sin?” dh’fhaighnich Pigúiça. “An-nochd, tha cuideigin a’ siubhal tron adhar gu lèir, a’ giùlan rudan math,” thuirt Fofuxo le fiamh-ghàire. “Fàgaidh sinn an reul san uinneig.”
Chuir Pigúiça an reul phàipeir air leac na h-uinneige, ceart sa mheadhan, le nòta beag: “Do Bhodach na Nollaig a thoirt gu mo Ghranaidh is mo Sheanair, mas e do thoil e.” An uair sin chaidh i dhan leabaidh bheag.
Dh’fheuch i ri cadal. Thionndaidh i. Thionndaidh i air ais. Bha an taigh cho sàmhach ’s gun cluinnte a’ chlach bheag a’ seinn san oisean, hmmm.
Ann am meadhan na h-oidhche, ghlaodh clag beag, gu ìosal. Cling. Dh’fhosgail Pigúiça aon sùil. Aig an uinneig bha faileas mòr dearg, le poca air a dhruim agus feusag gheal.
Thog e an reul phàipeir gu faiceallach, mar gum biodh e a’ cumail dealain-dè. Leugh e an nòta agus choimhead e air Pigúiça. Cha tuirt e dad. Chuir e dìreach a làmh ann am miotag ri a chridhe agus chrom e a cheann.
An uair sin chuir e a mheur air a bhilean, ag iarraidh sàmhchair, agus phriob e. Agus dh’fhalbh e, le cling glè bheag.
Rinn Pigúiça fiamh-ghàire san dorchadas. Fada air falbh, air taobh thall na h-aibhne mòire, smaoinich i air uinneag a’ lasadh, Granaidh a’ fosgladh reul phàipeir agus Seanair ga leughadh gu slaodach, le a speuclairean air bàrr a shròine.
Bha e cha mhòr mar gum biodh iad an sin, nan suidhe air oir na leapa.
Tharraing i a’ phlaide gu a smig. San adhar a-muigh, bha aon reul a’ deàrrsadh nas soilleire na càch, dlùth air a’ ghealaich. Is dòcha nach robh ann ach reul. Is dòcha gur e teachdaireachd air ais a bh’ ann.
“Nollaig chridheil, a Ghranaidh is a Sheanair,” chagair i. Agus chaidil i, leis a’ chloich a’ seinn agus làn chinnt gun siubhail gaol nas luaithe na slaod sam bith.
