
Stiall dhearg. Stiall gheal. Choimhead Pigúiça air an dà stiall phàipeir le sròin chrup, mar neach a’ coimhead air tòimhseachan.
B’ e latha sgeadachadh na craoibhe air a’ chnoc a bh’ ann, an tè a tha na h-aonar àrd air a’ mhachaire fhlùranach. Bha a’ chuideachd gu lèir air tighinn: Bolota, Tico, Nina. Agus bha Fofuxo air smaoin a thoirt à leabhar.
“Fada air falbh, ann an dùthaich ris an can iad an Danmhairg, bidh teaghlaichean a’ dèanamh chridheachan pàipeir airson an crochadh air craobh na Nollaig”, thuirt e. “Bheir iad dà stiall de dhathan eadar-dhealaichte agus fighidh iad iad, fear am broinn an fhir eile, gus am bi iad nan cridhe. Canaidh iad julehjerter riutha, a tha a’ ciallachadh cridheachan Nollaige.”
“Nì mise a’ chiad fhear!” thuirt Pigúiça. “Leam fhìn!” Agus thòisich i. A-staigh, a-muigh. A-staigh, a-muigh. Ach shleamhnaich an stiall dhearg. Phaisg an tè gheal chun na taoibh cheàrr. Nuair a rèitich i tè, thuit an tè eile às a chèile.
Dh’fheuch i a-rithist. Agus a-rithist. Sa cheathramh turas, bha an cridhe aice coltach ri ceapaire brùite seach cridhe. “Tha an sgeadachadh seo do-dhèanta!” rinn i srann, a’ suidhe le brag air an fheur.
Shuidh Fofuxo na h-aghaidh, a’ gàireachdainn. “San Danmhairg, is gann gun dèan duine a’ chiad chridhe leis fhèin”, thuirt e. “Mar as trice bidh fear a’ cumail agus am fear eile a’ fighe. A bheil thu airson feuchainn mar sin?”
Smaoinich Pigúiça. Cha robh i ag iarraidh aideachadh, ach bha i sgìth de cheapairean brùite. “Ceart ma-thà. Cumaidh tusa.”
Chùm Fofuxo an dà stiall le a spògan mòra, gu daingeann. Dh’fhigh Pigúiça gu slaodach: a-staigh, a-muigh, a-staigh, a-muigh. An turas seo cha do shleamhnaich dad. Agus gu h-obann, bha e ann: cridhe tàirneanach, dearg is geal, le lùb bheag air a mhullach airson a chrochadh.
“Seall”, thuirt Fofuxo. “Tha leth dearg, tha leth geal. Cha dèan fear leis fhèin cridhe. Ach nuair a bhios an dithis còmhla, nì.”
Thòisich a’ chuideachd gu lèir ag obair ann an dithisean. Chùm Bolota do Thico. Dh’fhigh Nina còmhla ri Bolota. Cha do rinn duine cridhe foirfe, ach bha gach fear brèagha na dhòigh fhèin, cuid cam, cuid reamhar, fear le flùr air a ghlaodhadh ris gun fhiosta.
Chroch iad na cridheachan air na geugan, fear an dèidh fir. An uair sin phaisg Fofuxo sreang de sholais bheaga timcheall na craoibhe, a’ sileadh gu làr mar allt deàrrsach.
Nuair a bha a’ ghrian a’ dol sìos, thachair rud nach tachair ach ann an Dogavios: nochd na reultan tràth agus laigh iad gu h-àrd air a’ chrùn, a’ tarraing reul-bhuidhnean eadar na geugan. Dhearrs a’ chraobh gu lèir.
Shuidh Pigúiça is Fofuxo an sin, aghaidh ri aghaidh, a’ coimhead. “’S e ar cridhe-ne as brèagha”, thuirt i gu sàmhach. “’S e as brèagha oir chaidh a dhèanamh leis an dithis againn”, fhreagair e.
An oidhche sin, chaidil Pigúiça le stiall dhearg fo a spòg. Agus bha aisling aice mu chridheachan pàipeir a’ tulgadh gu slaodach, gu mall, anns a’ ghaoith bhlàth air a’ chnoc.
