Plib. Plib. Plib, plub.
Bha an t-uisge ann bhon a dhùisg Pigúiça. Uisge air a’ ghàrradh glasraich, uisge air a’ mhullach, uisge air a’ bhall dhearg a chaidh a dhìochuimhneachadh a-muigh. Bha fiù ’s sgòthan Dogavios, a bhiodh an-còmhnaidh a’ gàireachdainn, a’ coimhead mar gum biodh tòrr obrach aca ri dhèanamh.
“Cuin a sguireas e?” dh’fhaighnich Pigúiça, le a sròn brùite ris a’ ghlainne.
“Nuair a bhios na sgòthan deiseil ag uisgeachadh a h-uile càil,” thuirt Fofuxo, na laighe air a’ bhrat-ùrlair.
“Agus cuin a bhios iad deiseil?”
“Nuair a bhios iad deiseil.”
Shèid Pigúiça tro a sròin. Choisich i chun an dorais. Thill i chun na h-uinneige. Choisich i chun an dorais a-rithist. Laigh i air a druim, a ceithir casan san adhar. “Tha mi seachd searbh dheth. Chan eil dad ri dhèanamh nuair a bhios an t-uisge ann. Dad sam bith idir.”
Dìreach an uair sin, nochd faileas mòr uaine a-muigh. Gnog, gnog, rinn ìne mhòr air a’ ghlainne. B’ e Dracao a bh’ ann, bog fliuch bho cheann gu earball, le a sgiathan crochte mar sgàilean briste.
“Gabh mo leisgeul airson dragh a chur oirbh,” thuirt e, gu sàmhach, le beagan nàire. “Am faod mi fuireach an seo aig an doras gus an sguir an t-uisge?”
Bha e fada ro mhòr airson tighinn a-steach. Mar sin dh’fhosgail Pigúiça is Fofuxo an uinneag, agus chuir Dracao a cheann air an leac, a’ sileadh. Thug Pigúiça a plaide fhèin agus thiormaich i bàrr a shròine, an aon phàirt dheth a bha a’ freagairt a-steach.
“Dracao, an aithne dhut geama sam bith airson latha fliuch?” dh’fhaighnich Pigúiça.
Smaoinich e. “Rèis nam boinnean. Taghaidh gach duine boinne air a’ ghlainne. Buannaichidh am boinne a ruigeas am bonn an toiseach.”
Thagh Pigúiça boinne reamhar. Thagh Fofuxo boinne caol. Thagh Dracao am boinne a bu mhotha dhiubh uile. Chaidh na boinnean sìos cam, stad iad, chaidh iad còmhla ri feadhainn eile agus shleamhnaich iad gu h-obann. Bha a h-uile duine ag èigheach is a’ brosnachadh. An uair sin chunnaic iad cumaidhean anns na sgòthan: coineanach, pìos cèice, bròg. Agus bha Dracao cho toilichte ’s gun do thòisich e a’ deàlradh, air a lasadh suas gu lèir, agus dh’fhàs an seòmar glas uaine is òr-bhuidhe.
Nuair a sguir an t-uisge mu dheireadh thall, chaidh Pigúiça a-mach don ghàrradh. Bha na lòin a’ sealltainn an adhair phinc, agus shuas os an cionn bha na sgòthan air tòiseachadh a’ gàireachdainn a-rithist, le aodannan sgìth ach toilichte. Dh’fhàg Dracao beannachd aca le fiamh-ghàire agus dh’itealaich e dhachaigh, a’ sileadh boillsgidhean beaga.
Air an oidhche, thill an t-uisge, ach a-nis gu socair. Plib... plib... plub... Dh’èist Pigúiça ris bhon leabaidh bheag. Bha e mar gum biodh cuideigin a’ seinn tàladh dhi. Plib... plib... Agus chaidil i.
