
Tha Fofuxo mòr, agus bidh an fheadhainn mhòra a’ coiseachd gu slaodach.
Am feasgar sin, bha Pigúiça airson ruith chun an uillt, agus gu luath. Rachadh i air thoiseach, thilleadh i, rachadh i mun cuairt air, agus rachadh i air thoiseach a-rithist. Bha Fofuxo a’ tighinn aig a cheum fhèin, dum, dum, a’ gabhail fàileadh nam flùraichean air an rathad.
“Greas ort, Fofuxo!” thuirt Pigúiça, gun fhoighidinn. “Tha thu ro shlaodach! Chan eil spòrs sam bith ann mar seo. Tha mi a’ dol a chluich le Nina, a tha luath.”
Agus ruith i air falbh, gun sùil a thoirt air a cùlaibh.
Stad Fofuxo ann am meadhan an rathaid. Choimhead e oirre a’ falbh. An uair sin shuidh e fo chraoibh, le a chluasan sìos, agus cha tuirt e dad.
Chluich Pigúiça le Nina aig an allt. Ach cha robh an geama cho math sin. Bha snaidhm neònach na broinn nach fhalbhadh. Gach turas a dhèanadh i gàire, theannaicheadh an snaidhm beagan.
“Tha coltas ort mar gun do dhìochuimhnich thu rudeigin,” thuirt Nina.
Smaoinich Pigúiça. Agus chuimhnich i air na cluasan aig Fofuxo, cho ìosal. “Thuirt mi rud grànda,” ars ise. “Agus saoilidh mi gun do chuir mi bròn air.”
Thill i air ais air an rathad, gu slaodach. Bha Fofuxo fhathast fon chraoibh. Chaidh Pigúiça faisg air, choimhead i sìos air a casan fhèin agus thuirt i: “Fofuxo... tha mi duilich. Thuirt mi gun robh thu slaodach, agus cha robh sin snog. Bha cabhag orm agus bha mi mì-mhodhail.”
Choimhead Fofuxo oirre. Tharraing Pigúiça anail mhòr agus lean i oirre: “Agus rinn mi òran dhut. Am faod mi a sheinn?” Chrom e a cheann.
Mar sin sheinn i, rud beag às a’ ghleus: “Tha Fofuxo slaodach, ach ’s e as fheàrr air cuairt; gabhaidh e fàileadh gach flùir, is tha a dhubh-phaisg blàth gu buan.”
Lìon sùilean Fofuxo le deòir. Ach bha e a’ dèanamh fiamh-ghàire, fiamh-ghàire mòr. “Tapadh leat, Pigúiça. Tha mi a’ gabhail do leisgeil. Agus b’ e sin an t-òran a b’ fheàrr a chuala mi riamh.”
Dh’fhuasgail an snaidhm ann am broinn Pigúiça sa bhad, dìreach mar ribean.
Air an rathad dhachaigh, choisich i ri a thaobh, aig a cheum-san. Dum. Dum. Agus fhuair i a-mach, nuair a choisicheas tu gu slaodach, gum faic thu na flùraichean a’ dùnadh airson cadal, tè às dèidh tè.
Nuair a ràinig iad, laigh Pigúiça sìos teann ri Fofuxo, a’ crònan a h-òrain gu sàmhach, nas sàmhaiche ’s nas sàmhaiche, gus an do thionndaidh an t-òran na mhèaran. Agus am mèaran na chadal.
