
Poing! Poing! Poing! Leum am ball dearg cho àrd is gun do bhuail e cha mhòr ris na similearan.
B’ e madainn na Nollaig a bh’ ann, agus b’ e sin tiodhlac Phigúiça: ball dearg, soilleir, a bhrùth mar gum biodh fuaran na bhroinn. Ruith i leis dhan ghàrradh-bhaile, far a bheil cnàmhan tarsainn air mullach nan taighean beaga agus far an robh a’ chraobh mhòr air a sgeadachadh le lampaichean dathte.
Anns a’ ghàrradh-bhaile, bha a’ chuideachd mu thràth a’ cluich. Nina, geal is molach mar bhaoit-chotain. Biscoito, beagle le cluasan fada nach do sheas riamh. Agus Pingo, co-ogha beag Fhofuxo, òr-bhuidhe mar e fhèin, ach cho mòr ri aran.
“Abair ball brèagha!” dh’èigh Biscoito. “Tilgidh tu thugamsa e?” Phaisg Pigúiça a’ bhall le a dà spòg. “Chan eil. Is ann leamsa a tha e. Fhuair mi e.”
Choimhead an triùir air a chèile agus thill iad chun a’ chluich ruith-is-glac. Dh’fhan Pigúiça ann an oisean a’ ghàrraidh leis a’ bhàll. Thilg i suas e agus ghlac i e. Thilg i a-rithist agus ghlac i e. Thilg i fada, ruith i, thug i air ais e, thill i. Thilg i fada, ruith i, thug i air ais e, thill i.
Aig an deicheamh turas, bha a teanga a-muigh. Agus, ma tha fìrinn ri innse, bha e a’ fàs rudeigin gun tlachd. Air an taobh eile, bha a’ chuideachd a’ gàireachdainn cho mòr is gun robh na lampaichean air a’ chraoibh a’ coimhead mar gum biodh iad a’ priobadh nas luaithe.
Is ann an uair sin a theich am ball. Leum e air cloich, leum e air ceum agus dh’fhalbh e a’ roiligeadh, a’ roiligeadh, gus an do stad e dìreach aig casan Bhiscoito.
Chùm Pigúiça a h-anail. A bheil e gu bhith a’ gabhail a’ bhàill dha fhèin? Chuir Biscoito a shròin ris a’ bhàll, phut e gu faiceallach e agus thug e air ais i. “Seo dhut. Thuit e.”
Choimhead Pigúiça air a’ bhàll. Choimhead i air Biscoito. Mhothaich i rud neònach na bolg, mar nuair a thuigeas tu gun robh thu ceàrr. “Tapadh leat”, thuirt i gu ìosal. An uair sin tharraing i anail dhomhainn. “A bheil sibh ag iarraidh cluich leis? Còmhla rium?”
Spreadh an gàrradh le toileachas. Chruthaich iad geama a’ bhàill san adhar: cha robh cead aig duine am ball a leigeil gu làr. Bhuail Nina e le a ceann. Leum Pingo agus chaill e a h-uile turas, ach rinn e gàire cho àrd is gun do rinn a h-uile duine gàire còmhla ris. Ruith Biscoito an siogsag. Agus fhuair Pigúiça a-mach gun leum am ball tòrr nas àirde nuair a bha ceathrar chuilean ga thilgeil aig an aon àm.
Chluich iad gus an do leig na similearan a-mach toit bheag na suipeir agus gus an robh a’ bheinn air cùl a’ fàs corcair. Cha tug duine am ball air falbh. Bha e fhathast le Pigúiça. Ach a-nis bha e na bhall làn charaidean.
Air an oidhche, chaidil am ball dearg aig bonn na leapa. Choimhead Pigúiça air agus rinn i gàire. “A-màireach cluichidh sinn a-rithist”, thuirt i na cagar. “A h-uile duine còmhla.”
An uair sin phaisg i a h-earball, chuir i a sròin ris a’ bhàll agus dhùin i a sùilean. Poing, poing, poing, rinn am ball na aislingean, nas slaodaiche is nas slaodaiche.
